ബ്രിട്ടീഷ്പ്രധാനമന്ത്രി -"മ്മടെ ആളോ" "ഞമ്മന്റെ ആളോ "

    ഇന്ത്യൻ വംശജനായ ഋഷി സുനക്   ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രിയായപ്പോൾ ഉണ്ടായ കമന്റുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു" മ്മടെ ആളാണ് "എന്നത്. എന്താണാവോ ഈ "മ്മടെ ആൾ ". ഇന്ത്യൻ വംശജൻ എന്നതാണോ? അദ്ദേഹമോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതാപിതാക്കളോ ഇന്ത്യയിൽ അല്ല ജനിച്ചതും വളർന്നതും. ഋഷി സുനക്കിന്റെ അച്ഛന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ഇന്ത്യയിലെ   ഗജ്റൻ വാല ( ഇപ്പോൾ പാക്കിസ്ഥാനിൽ ) യിലും പഞ്ചാബ് പ്രവിശ്യ യിലും ( ഇന്ത്യയിൽ) ആയിരുന്നു. അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഭാരതവുമായുള്ള ബന്ധം. അച്ഛന്റെ അമ്മ ഭാരതത്തിൽ നിന്ന് ആയതുകൊണ്ട്  "മ്മടെ ആളാ"യെങ്കിൽ അച്ഛന്റെ അച്ഛൻ ജനിച്ച സ്ഥലം ഇപ്പോഴത്തെ പാക്കിസ്ഥാനിൽ ആയതുകൊണ്ട് ഋഷി സുനക്കിനെ "ഞമ്മന്റെ ആളാണ് " എന്നും പറയേണ്ടിവരും. ഇന്ത്യൻ വംശത്തിൽ പെട്ടു എന്നതുകൊണ്ടാണോ നമുക്കിത്ര മാത്രം സന്തോഷം? അങ്ങിനെ എങ്കിൽ  തലമുറകൾക്കു മുമ്പ് ഇന്ത്യ വിട്ടു പോയവരെ പറ്റി നമ്മൾ അഭിമാനിക്കണമല്ലോ! ആരും ഒന്നും അറിയാത്തവരെ പറ്റി വെറുതെ എന്തിനു നമ്മൾ അഭിമാനിക്കണം അല്ലേ? ഇന്ന് ഋഷി സുനക്ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രിയായപ്പോൾ ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും അഭിമാനം ഉണർന്നു. നല്ലതാണ്. ഒരാൾ ഉന്നതിയിൽ എത്തുമ്പോൾ അഭിമാനം തോന്നുന്നത് വളരെ നല്ല കാര്യം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ രാജിവെച്ച ലിസ് ട്രസ്സ് - ആ ഒഴിവിലേക്ക് ആണല്ലോ ഋഷി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്- പ്രധാനമന്ത്രിയായപ്പോൾ നമുക്കൊന്നും ഇത്തരം ഒരു സന്തോഷമോ ആഹ്ലാദമോ ഉണ്ടായില്ല. ബ്രിട്ടനിൽ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ്കാരി പ്രധാനമന്ത്രിയായി.അത്രതന്നെ . ഇവിടെ ഇന്ത്യൻ വംശജൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു എന്നതിലാണ് സന്തോഷം. അവരുടെ ജനസംഖ്യ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ന്യൂനപക്ഷക്കാരനായ വ്യക്തി - ബ്രിട്ടീഷ് പൗരത്വം ഉണ്ടെങ്കിലും-യെ പ്രധാനമന്ത്രിയാക്കാൻ അവിടുത്തെ മന്ത്രിസഭ തീരുമാനിച്ചത് ഒരു വലിയ കാര്യമാണ്. അവിടെയുള്ള വെളുത്ത വർഗ്ഗക്കാർക്കിടയിൽ ബുദ്ധിശക്തിയിലും കഴിവിലും മികവ് പുലർത്തുന്നു എന്നതുതന്നെയാണ് ഋഷി സുനക്കിനെ ഈ സ്ഥാനത്തെത്തിക്കുവാൻ കാരണവും. അതിനെയാണ് അനുമോദിക്കേണ്ടത്. ആ കഴിവിലാണ് നമ്മൾ അഭിമാനം കൊള്ളേണ്ടത്. അദ്ദേഹം ഭഗവത്ഗീതയിൽ തൊട്ട് സത്യം ചെയ്താണ് മുൻപ് ധനകാര്യ മന്ത്രി ആയത്. നല്ലത്. തന്റെ വിശ്വാസത്തെ ഇപ്പോഴും പിന്തുടരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ. വീണ്ടും അതിൽ നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാം. ഏതു രാജ്യത്തായാലും ഏതു വിദേശിയായാലും ഭഗവത്ഗീതയിൽ വിശ്വാസം അർപ്പിക്കുന്നു എന്നു പറയുമ്പോൾ, ഭക്തിയോടെ ഗീതാപാരായണം ചെയ്യുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഹൃദയം നിറയും. കാരണം അവന്റെ വിശ്വാസത്തിലുള്ള ഒരു അംഗീകാരമാണിത്. എന്നാൽ ഇന്ത്യൻ വംശത്തിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ടോ ഹിന്ദു ആയതുകൊണ്ടോ മാത്രം അഭിമാനിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിൽ ഒരു പൊരുത്തക്കേട് ഉണ്ട്. ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ അനേകം ഹിന്ദുക്കൾ തലമുറകളായി അവിടേക്ക് കൂടിയേറിയിട്ടുണ്ട്. അവർ ഹിന്ദുക്കളായി തന്നെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും. പക്ഷേ അവരെക്കുറിച്ചൊന്നും നമുക്ക് ഈ അഭിപ്രായം തോന്നാറില്ല.  ഹിന്ദുത്വത്തോടുള്ള സ്നേഹം ആയിരുന്നു എങ്കിൽ ഇവിടെ ഇന്ത്യയിൽ ഹിന്ദുക്കൾ പരസ്പരം പോരടിച്ച്കൊ ലപ്പെടുത്തുകയില്ലായിരുന്നു. സഹോദരങ്ങൾ പരസ്പരം പടവെട്ടില്ലായിരുന്നു. അതൊന്നുമല്ലല്ലോ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്. ഭഗവത്ഗീതയുടെ മേൽ കൈവെച്ച് സത്യം ചെയ്ത്, അഴിമതിയും ചതിയും കൊലപാതകവും നടത്തുന്ന ധാരാളംപേർ നമ്മുടെ ചുറ്റിലും ഉണ്ട്. അപ്പോൾ ഗീതയിൽ തൊട്ട് സത്യം ചെയ്തിട്ട് കാര്യമില്ല. തന്റെ വാക്കുകൾ സത്യമാക്കി തീർക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. അതിന് ഋഷി സുനക്കിന് കഴിയും. കാരണം ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ ഇന്ന് നമ്മളിലുള്ളതിനേക്കാൾ സത്യസന്ധതയുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ കടിച്ചു തൂങ്ങാതെ, അഭിപ്രായങ്ങൾ മാറ്റി മാറ്റി പറയാതെ, ലിസ് ട്രസ്  പ്രധാനമന്ത്രി പദത്തിൽ നിന്നും രാജിവെച്ചത്. ഇന്ന് ഋഷി സുനക്, പ്രധാനമന്ത്രി ആയി എങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന് എന്തെങ്കിലും വീഴ്ച ഉണ്ടായാൽ, ഇന്ന് ഒപ്പമുള്ളവർ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ വിരൽ ചൂണ്ടും എന്ന് ഋഷിക്കറിയാം. അത്തരമൊരു അവസ്ഥ സംജാതമായാൽ ( ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ) ഋഷി സുനക്ക് പ്രധാനമന്ത്രി സ്ഥാനത്ത് ഒട്ടിപ്പിടിക്കാതെ രാജിവെക്കുകയും ചെയ്യും. അതാണ് സംസ്കാരം. ആത്മാഭിമാനത്തിന്പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന ആ സംസ്കാരം, പക്ഷേ ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തെപ്പറ്റി പുളകം കൊള്ളുന്ന ഇവിടത്തെ പലർക്കുംഇത്   മസ്സിലാകില്ല. ഇവർക്ക് ആത്മാഭിമാനത്തേക്കാൾ വലുതാണ് ഇവിടുത്തെ സ്ഥാനമാനങ്ങൾ. ലജ്ജ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാവും.

           പിന്നെ മറ്റൊരിടത്ത് കണ്ടു ഋഷി സുനക്ക്  ഇന്ത്യയുടെ മരുമകൻ ആണെന്ന്. ഇൻഫോസിസ് മുൻമേധാവി നാരായണമൂർത്തി എന്നാണ് ഇന്ത്യയുടെ പര്യായമായതെന്നു എനിക്കറിയില്ല. അങ്ങനെ ഇന്ത്യയുടെ മരുമകനായി ആദരിക്കുമെങ്കിൽ നമ്മുടെ രാജ്യത്തും പല വിദേശികളും മരുമകനും മരുമകളും ഒക്കെയായി ഉണ്ട്. ഇന്നും നമ്മുടേതെന്ന് അംഗീകരിക്കാത്തവർ. എന്തിന് വിദേശി? കേരളത്തിൽ ജോലി സംബന്ധമായിവന്ന് വീട് വെച്ച് താമസിക്കുന്ന തമിഴ്നാട്ടുകാർ എന്നും നമുക്ക് തമിഴന്മാരാണ്. എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും നമുക്ക് അവരെ നമ്മളിൽ ഒരാളായി കാണാൻ കഴിയില്ല. അംഗീകരിക്കുകയും ഇല്ല. തൊട്ടയൽ സംസ്ഥാനത്തുനിന്നും വന്നവരെ ഒപ്പം കൂട്ടാൻ കഴിയാത്ത നമ്മളോടാണ്    വിദേശികളെ സ്വന്തമായി കാണുവാൻ പറയുന്നത്. നല്ല കാര്യം, അല്ലേ.മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും വന്നവർ എന്നും  അന്യസംസ്ഥാനക്കാരാണ്. നമുക്ക് വേണ്ട പച്ചക്കറിയും അരിയും പലവ്യഞ്ജനങ്ങളും അവരാണ് തരുന്നതെങ്കിൽ കൂടി നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടില്ല. എന്തൊരു വിശാലമനസ്കത! അല്ലേ? പക്ഷേ വിദേശത്ത്, ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യക്കാർ വേണ്ട, ഇന്ത്യയുമായി പറഞ്ഞു കേട്ടുള്ള ബന്ധം ഉള്ളവർ ആണെങ്കിൽ പോലും ഉന്നതിയിൽ എത്തുമ്പോൾ   എന്തൊരാഹ്ലാദം.എന്തൊരു നിർവൃതി. ("അല്ല -അറിയാഞ്ഞിട്ട് ചോദിക്കുവാ. എന്താ അവർക്കും ഉണ്ടാവില്ലേ ഇയാൾ ഒരു വിദേശിയാണെന്ന് തോന്നൽ "). പക്ഷേ അപ്പോഴും കഴിവിനും സത്യസന്ധതയ്ക്കും മികവിനും പ്രാധാന്യം കൊടുത്ത് രാഷ്ട്രത്തെ ഉന്നതിയിലേക്ക് നയിക്കുവാൻ കഴിയുന്ന വ്യക്തിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നു. നമ്മൾ ആണെങ്കിൽ നമ്മുടെ നാടിനെ കൊള്ളയടിച്ച് സ്വന്തമാക്കുന്നവരെ ഭരണാധികാരി ആകുന്നു. അവർ രാജ്യത്തിന് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നത് നാടിന്റെ സമ്പത്ത് സ്വന്തമായി അടിച്ചുമാറ്റാനാണ്.ഇതാണ് വ്യത്യാസം.

 പിന്നെ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി ഋഷി -rishi- എന്നത് - റിഷി - എന്നാണു പറയേണ്ടത് എന്ന് പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടു. ഋഷി എന്നത് ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതുമ്പോൾ rishi എന്നാണ്. അതിനെ റിഷി എന്നല്ല ഋഷി എന്ന് തന്നെയാണ് പറയേണ്ടത്. ( ഋഷി കപൂർ എന്ന നടനെ കൂടി ഓർക്കുന്നു ).               

 അപ്പോൾ ഇത് "മ്മടെയോ" "ഞമ്മന്റെയോ "ആവണ്ട. അവരുടേതായിക്കോട്ടെ. അവരാണ് ഈ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ എന്നതും നമ്മൾ മറക്കരുത്. എന്നാൽ ഭാരത സംസ്കാരത്തെ ആദരിക്കുന്ന ഋഷി സുനക്കിനെ കുറിച്ച് നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാം.

                        വന്ദേമാതരം 

സ്ത്രീ പുരുഷന്മാരും ശരീര പ്രദർശനവും

  രാഷ്ട്രീയ നിരൂപകനും ആക്ടിവിസ്റ്റും ഒക്കെ ആയ സിവിക് ചന്ദ്രനെതിരെയുള്ള സ്ത്രീ പീഡനക്കേസിൽ, പരാതിക്കാരി പ്രകോപനമായ രീതിയിൽ വസ്ത്രധാരണം ചെയ്തിരുന്നതായി കോഴിക്കോട് ജില്ലാ സെഷൻസ് കോടതി ജഡ്ജി എസ്. കൃഷ്ണ കുമാർ കണ്ടെത്തുകയും സിവിക്ചന്ദ്രന്  മുൻകൂർ ജാമ്യം അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന്  സെഷൻസ് ജഡ്ജി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ കാര്യം തീർത്തും നിയമവിരുദ്ധമാണെന്നും   ഈ ജാമ്യം  റദ്ദാക്കണം എന്ന  ആവശ്യവുമായി സർക്കാർ, ഹൈക്കോടതിയെ സമീപിച്ചു.      പീഡനത്തിനു കാരണം അവരുടെ    പ്രകോപനപരമായ വസ്ത്രധാരണമാണ്   എന്ന നിരീക്ഷണത്തെ ഹൈക്കോടതി   നിശിതമായി വിമർശിച്ചു എങ്കിലും    മുൻകൂർ ജാമ്യം തടഞ്ഞില്ല.  സ്ത്രീ    സംഘടനകളോടൊപ്പം മറ്റു സംഘടനകളും വ്യക്തികളും  കോഴിക്കോട് ജില്ലാ സെഷൻ ജഡ്ജിക്കെതിരെ ശക്തമായിതന്നെ രംഗത്ത് വന്നു.  അതിജീവിതയെ സംരക്ഷിക്കുവാൻ ആയിരുന്നു എല്ലാവരും ശ്രമിച്ചത്.

               രാഷ്ട്രീയ നിരൂപകനും എഴുത്തുകാരനുംആക്ടിവിസ്റ്റും എഴുപത്തിനാല് വയസ്സുമുള്ള സിവിക്   ചന്ദ്രൻ എന്ന വൃദ്ധൻ, ഇത്തരത്തിലുള്ള   ഒരു അധമ പ്രവർത്തി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്   എങ്കിൽ തീർച്ചയായും   ശിക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് മാതൃകയാവുന്ന തരത്തിലുള്ള കഠിനമായ ശിക്ഷ തന്നെ കൊടുക്കണം.  ഇനി ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു പ്രവർത്തി  ചെയ്യാൻ ആർക്കും ധൈര്യമുണ്ടാവരുത്

 എന്നതിൽ ഞാനും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.

       പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്. മ്ലേച്ഛമായ ശരീരപ്രദർശനം നടത്തി എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ കുറ്റക്കാരായി എത്തുക പുരുഷന്മാരുടെ മുഖമാണ്. മറയ്ക്കപ്പെടേണ്ട ശരീരഭാഗങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചു എന്നുള്ള പരാതി ഒരു സ്ത്രീക്ക് എതിരെയും ഉയർന്നതായുള്ള വാർത്തകൾ ഇല്ല എന്ന് പറയാം. അതൊരുപക്ഷേ ആസ്വദിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം ആരും  അത്തരം പരാതികൾ ഉന്നയിക്കാത്തത്. എന്തായാലും എന്നും പിടിക്കപ്പെടുന്നതും കുറ്റവാളികളായി പ്രഖ്യാപിച്ചു ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതും പുരുഷന്മാർ മാത്രമാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. സത്യത്തിൽ സ്ത്രീകളും ഇത്തരം ശരീരപ്രദർശനങ്ങൾ നടത്തുന്നില്ലേ? സ്ത്രീകളുടെ പ്രകോപനകരമായ വസ്ത്ര ധാരണത്തിൽ ഒരു പുനർചിന്തനം ആവശ്യമായ സമയമാണ് ഇത്. മറയ്‌ക്കേണ്ടുന്ന ശരീരഭാഗങ്ങൾ  പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന പുരുഷനെതിരെ  ശിക്ഷിക്കാവുന്ന തരത്തിലുള്ള കുറ്റം ചുമത്തുമ്പോൾ, ആ പ്രദർശനം  കുട്ടികൾക്കു മുമ്പിലാണെങ്കിൽ ക്രിമിനൽ കുറ്റമായി മാറുന്നു.  അതേസമയം, ശരീരഭാഗങ്ങൾ വെളിവാക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള വസ്ത്രധാരണം മൂലം സ്ത്രീകളെ ശിക്ഷിക്കുക ഇല്ല എന്നുമാത്രമല്ല അവർക്ക് സംരക്ഷണവും നൽകുന്നു.  വസ്ത്രത്തിന്റെ കഴുത്ത് വളരെ വെട്ടിയിറക്കി മറയ്‌ക്കേണ്ടവയെല്ലാം

 കാണുന്ന വിധത്തിലുള്ള സുതാര്യമായ വേഷത്തിൽ സ്ത്രീകൾ നടക്കുമ്പോൾ അത് ഫാഷനാണ്, അഭിമാനമാണ്. ഉയർന്ന സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയുടെ അടയാളമാണ്. എന്നാൽ വലിയ സാമ്പത്തിക നിലവാരം ഇല്ലാത്തപാവപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടി, മറ്റു നിവൃത്തിയില്ലാതെ

 ശരീരം അല്പം വെളിവാകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു വേഷം ധരിച്ചാൽ  അവളുടെ നേരെ  വിരൽ ചൂണ്ടാൻ എല്ലാവരും ഉണ്ടാവും. പുരുഷന്റെ മറയ്ക  പ്പെടേണ്ട ശരീരഭാഗം പ്രദർശിപ്പിച്ചാൽ ശിക്ഷയും, അത് സ്ത്രീകളുടേത് ആണെങ്കിൽ  അംഗീകാരവും നൽകുന്നത് എന്തൊരു നിയമമാണ്? മറയ്ക്കപ്പെടേണ്ട അവയവം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത് - അത് സ്ത്രീയുടെതായാലും പുരുഷന്റേതായാലും- അവഹേളനമാണ്, അറപ്പുളവാക്കുന്നതാണ്. എന്തിനാണ് സ്ത്രീകൾ തന്റെ കാലും മാറിടവും മറ്റും ഇങ്ങനെ പ്രദേശത്തിന് വെക്കുന്നത് എന്ന് പലപ്പോഴും സംശയം തോന്നാറുണ്ട്. ഇതും പ്രകോപനപരമാണ് എന്നതിൽ ഒരു സംശയവുമില്ല. സ്ത്രീകളുടെ ഈ വേഷവിധാനവും ശരീരപ്രദർശനവും കുട്ടികളുടെ മനസ്സിനെ പോലും വഴിതെറ്റിക്കും എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. അപ്പോൾ ഇത്തരം പ്രദർശനം നടത്തുന്നവരെ എന്തുകൊണ്ട് ആൺ- പെൺ ഭേദമന്യേ ശിക്ഷിക്കുന്നില്ല.   ഇനി ഇതേക്കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും സ്ത്രീകളോട്  പറഞ്ഞാൽ " ഇത് ഞങ്ങളുടെ ശരീരമാണ്, എങ്ങനെ വസ്ത്രധാരണം ചെയ്യണമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം, ആ തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള അധികാരം ഞങ്ങൾക്കുണ്ട്, വസ്ത്രധാരണം ഞങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് " എന്ന് തുടങ്ങിയ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങൾ കേൾക്കാം. കൂടാതെ അവരുടെ വസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞവർ ആധുനികരല്ല, സംസ്കാര ശൂന്യരാണ്, സ്ത്രീകളെ കാണുമ്പോൾ ലൈംഗിക ചോദന തോന്നുന്നവരാണ് എന്നും കൂടിയുള്ള അധിക്ഷേപങ്ങൾ ഉയർത്തും. മാനസിക വൈകല്യമുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന പുരുഷൻമാർ പൊതുജനം കാണാതെ രഹസ്യമായി ചില വ്യക്തികളുടെ മുമ്പിൽ ശരീരം പ്രദർശിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആധുനിക സ്ത്രീകൾ എന്നെ വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ "സംസ്കാര സമ്പന്നകൾ " സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിലാണ് ഇത്തരം    മ്ലേച്ഛമായ ശരീരപ്രദർശനം നടത്തുന്നത്. ഇതിൽ ആരാണ്  കൂടുതൽ കുറ്റവാളികൾ?  പുരുഷന്മാർ നടത്തുന്നകാമപേക്കൂത്തുകളെ അംഗീകരിക്കുകയല്ല ഞാൻ ഇതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. തീർച്ചയായും     അവർക്കെതിരെ കർശനമായ   നിയമ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കണം.  പക്ഷേ അതോടൊപ്പം, മറയ്‌ക്കേണ്ട   ശാരീരിക ഭാഗങ്ങൾ വെളിവാക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച സ്ത്രീകളെയും കൂടി ഉൾപ്പെടുത്താൻ മടിക്കരുത്. സിനിമ ലോകത്തെ ഇത്തരം വസ്ത്രധാരണങ്ങൾ കുട്ടികളെ വളരെ ഏറെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലനടിമാരുടെ ഇത്തരം ചിത്രങ്ങൾ "ഹോട്ട് ലുക്ക് "എന്ന ഹെഡിങ്ങിൽ കാണാം. പാവം കുട്ടികൾ ഇതെന്തോ നല്ല കാര്യമാണെന്ന് കരുതി അതിനു പിന്നാലെ പായും. പണ്ട് സിനിമയിൽ നായികയും ശരീരപ്രദർശനം നടത്തുവാൻ മറ്റൊരു നടിയും ആയിരിക്കും ഉണ്ടാവുക. ഇന്ന് അതെല്ലാം മാറി. നായിക തന്നെയാണ് രണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. മറ്റു ഭാഷാ ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടാൽ മലയാളം ഭേദമാണെന്ന് തോന്നും. എങ്കിലും, ഇടയ്ക്ക് സിനിമ രംഗത്തുനിന്നും മാറി നിന്ന പഴയ നടിമാർ വീണ്ടും ചലച്ചിത്രരംഗത്തേക്ക് എത്തുന്നതിനായി " ഹോട്ട് ലുക്ക് "ൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇത് കാണുമ്പോൾ കഷ്ടം തോന്നും. അഭിനയം കൊണ്ട് മികവു കാട്ടുന്നതിന് പകരം ശരീരം കാട്ടി രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കുകയാണ് ഇവർ. ഇത്തരത്തിലുള്ളവർ കൂടി ശിക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. വസ്ത്രധാരണം ഒരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആണെങ്കിലും അത് ശരിയായി വിധത്തിൽ ആയിരിക്കണം എന്നും നിയമം കൊണ്ടുവരണം. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്തരം പ്രദർശനങ്ങൾ കണ്ട് വികാരം കൊള്ളുന്നവരുടെ മുമ്പിൽ ഇരയാവുക പാവപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികൾ ആവും.

  ഒരാളുടെ സംസ്കാരം തിരിച്ചറിയാൻ അയാളിൽ നിന്നും വരുന്ന വാക്കുകളും അയാളുടെ വസ്ത്രധാരണ രീതിയും ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി. ഇതൊരു പഴമൊഴി ആണെങ്കിലും തികച്ചും ശരിയായ കാര്യവുമാണ്. നമ്മുടെ വസ്ത്രം നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ ശരീരം അറിഞ്ഞുവേണം വസ്ത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ. അനുകരണ ഭ്രമം കൊണ്ട് നമുക്ക് ചേരാത്തതും യോജിക്കാത്തതും ആയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒരിക്കലും തിരഞ്ഞെടുക്കരുത്. നമ്മുടെ വസ്ത്രധാരണ രീതി  കാണുന്നവരുടെ കണ്ണിൽ പുച്ഛവും കാമവും ആണ് ഉണ്ടാക്കുന്നതെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ആ വസ്ത്രം നമുക്ക് അനുയോജ്യമല്ല. നമ്മുടെ വസ്ത്രധാരണ രീതിയിൽ നിന്നും ഒരാൾ നമ്മെ വിലയിരുത്തും.ഒടുവിൽ അവർ മോശമായി പെരുമാറിയതിനെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.ആദ്യം സ്വയം തിരിച്ചറിയണം- അത് ആണായാലും പെണ്ണായാലും. ഒരാൾ മോശമായി പെരുമാറാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേ അത് മനസ്സിലാകും. അങ്ങനെയുള്ള സന്ദർഭത്തിൽ അവിടെ നിന്നും മാറി നിൽക്കുകയും "അങ്ങനെയുള്ള ഒരു വ്യക്തിയല്ല ഞാൻ" എന്ന മെസ്സേജ് അവർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്യാം. ഇതൊന്നുമില്ലാതെ,പ്രകോപനമായ രീതിയിൽ വസ്ത്രം ധരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരോട്   ഇഴുകിചേർന്ന്  പെരുമാറുകയും ചെയ്താൽ അവരുടെ  വഷളത്തരമാർന്ന പെരുമാറ്റത്തെ മാത്രം തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റില്ല. " ഞാൻ   ഇഷ്ടമുള്ളത് ധരിക്കും എന്റെ ശരീരം   എന്റെ വസ്ത്രം നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് "    എണ്ണ മട്ടിൽ ആണെങ്കിൽ    ഇത്തരക്കാരോടുള്ള പെരുമാറ്റവും അതേ  വിധത്തിലാവും.  അതിനാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ നേർക്ക് വിരൽ  ചൂണ്ടുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു  ആത്മപരിശോധന കൂടി നടത്താൻ നമ്മൾ തയ്യാറാകണം.  നമ്മുടെ സംരക്ഷണം നമ്മുടെ കയ്യിലാണ്. 

 

ജീവിതം -മരണം

                  മരണം, സ്നേഹിക്കുന്നവരിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന വേദന വളരെ വലുതാണ്. അത് അപകടത്തിൽപ്പെട്ടായാലും, രോഗം മൂലമായാലും, കൊലയ്ക്ക് ഇരയായാലും ഇതിൽ വലിയ ഏറ്റക്കുറച്ചിലൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല.വർഷങ്ങളായി രോഗത്തോട് മല്ലിട്ട് അനങ്ങാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിൽ ആണെങ്കിൽ പോലും നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മരണം ഒരു ആഘാതം ആയിരിക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. അധികം വേദന അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ എന്നാ ശ്വസിക്കാം എന്ന് മാത്രം.  രോഗബാധിതനായ കോടിയേരി  അടുത്തിടെ മരണത്തിന് കീഴ്പ്പെട്ടപ്പോൾ സുഹൃത്തായ മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് വാക്കുകൾ ഇടറിയതും വിതുമ്പിയതും നമ്മൾ കണ്ടു. മരണം അങ്ങനെയാണ്. വല്ലാത്ത മുറിവാണ് അത് സ്നേഹിക്കുന്നവരിൽ ഉണ്ടാക്കുക. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ജീവിതപങ്കാളികൾ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന എത്രയെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നവർ പറയാതെ തന്നെ നമുക്കറിയാം. സാധാരണ മരണം നൽകുന്ന വേദന ഇത്രമാത്രം ആണെങ്കിൽ, ക്രൂരമായ കൊലപാതകം മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന വേദന എത്രയായിരിക്കും എന്ന്‌ ഊഹിക്കാനേ കഴിയൂ. കെ കെ രമയും മറ്റും ഇന്ന് ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുന്നവരാണ്.  രാഷ്ട്രീയ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ, വസ്തു തർക്കം, കുടുംബ കലഹം തുടങ്ങിയ നിസ്സാര കാരണങ്ങളാൽ മറ്റൊരാളെ കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ, അവർക്ക് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ കുടുംബവും, സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ടെന്നു കൂടി ഓർക്കണം. അവർ ആരുടെയോ സഹോദരനും ഭർത്താവും മകനും ഒക്കെയാണ്. കൊലപാതകം ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല.ഒരു കുടുംബത്തെ, ഒരു നാടിനെ, ഒരു സമൂഹത്തെ ദുഃഖത്തിൽ ആഴ്ത്താനെ ഇതിനു കഴിയൂ. ഇതിന്റെ തിക്തഫലം അനുഭവിക്കുന്നത്    നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കും എന്നും മറക്കരുത്.

                നമ്മൾ കേട്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടും ഇല്ലാത്ത ചില വ്യക്തികൾ പോലും ക്രൂരതയ്ക്കിരിയായി മരണപ്പെടുമ്പോൾ അവർക്കായി നമ്മൾ ദുഃഖിക്കും. അപകടത്തിൽപ്പെട്ട പിടഞ്ഞു വീഴുന്ന ജീവനുകളെ ഓർത്ത് വിഷമിക്കും. ഇതെല്ലാം നമ്മളിലെ  മനുഷ്യത്വമാണ്. ഈ അടുത്ത സമയത്തു നടന്ന രണ്ട് കൊലപാതകങ്ങൾ ഏവരെയും ഞെട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക അഭിവൃദ്ധിക്കാനുള്ള നരബലി ആയിരുന്നുവത്രേ. ഭാര്യയും ഭർത്താവും അവരുടെ ഉപദേഷ്ടാവും കൂടി രണ്ട് സ്ത്രീകളെ മൃഗീയമായി - ഇതിൽ കൂടുതലായ ഒരു വാക്ക് എനിക്കറിയില്ല - കൊലപ്പെടുത്തി, മൃതശരീരങ്ങൾ ചെറുകഷണങ്ങളാക്കി മറവുചെയ്തു. കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ കറിവെച്ച് കഴിച്ചതായും ഇതിനിടെ വാർത്ത കണ്ടു.  അങ്ങനെയെങ്കിൽ ശരിക്കും ഇവർ നരഭോജികൾ തന്നെയാണ്. ഇത്തരത്തിലുള്ള അധമമായ ആചാരങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നത് സത്യത്തിൽ അവിശ്വസനീയമാണ്. മൃഗബലിയും മനുഷ്യബലിയും നടത്തി കാര്യം നേടാം എന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മതം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ഒരിക്കലും ശരിയായ മതമല്ല. മതം എന്നത് മനുഷ്യന് സമാധാനപൂർണമായ ഒരു ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമാണ്, അല്ലാതെ മറ്റൊരാളെ കൊല്ലാനുള്ള  അധികാരമല്ല.  ഒരു മതത്തിൽപ്പെട്ട  ഈശ്വരനും മറ്റൊരാളെ ബലി നൽകാൻ പറയില്ല. ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ മനുഷ്യനും മറ്റു ജീവജാലങ്ങളും സമന്മാരാണ്. മനുഷ്യരാണ് എല്ലാറ്റിനെയും വിഭിന്നമായി കാണുന്നത്. മനുഷ്യൻ ആദ്യം അവനെ മറ്റു ജന്തുക്കളിൽ നിന്നും മാറ്റിനിർത്തുന്നു. പിന്നീട് മതത്തിന്റെയും ജാതിയുടെയും  ഉപജാതിയുടെയും  പാർട്ടിയുടെയും മറ്റും പേരിൽ വീണ്ടും പകുക്കുന്നു. ഒടുവിൽ തന്റെ വിശ്വാസത്തിന് എതിരായവരെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നൊരു ചിന്തയിലാണ് മനുഷ്യൻ എത്തുന്നത്. രാഷ്ട്രീയക്കാരാണ് ഇതിനു മുന്നിൽ.  മറ്റുള്ളവർ ഇതിനെ സംശയിക്കാതിരിക്കാൻ ഇതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ പേരിലാക്കും. ദൈവം പറഞ്ഞിട്ട് ഇല്ലാതാക്കിയാൽ പിന്നെ കുഴപ്പമില്ലല്ലോ. പാവം ദൈവം. ഗതികെട്ട് എല്ലാം നിശബ്ദനായിരുന്നു കാണുന്നു എന്നാവും  നമ്മൾ ധരിക്കുക. പക്ഷേ അല്ല. ദൈവം എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ പ്രവർത്തികൾ മാത്രമല്ല നമ്മൾ ചിന്തകൾ പോലും അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇതെല്ലാം  അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണക്കുപുസ്തകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നുമുണ്ട്. ഒടുവിൽ മുതലും പലിശയും അടക്കം നമുക്കത് മടക്കി കിട്ടുകയും ചെയ്യും.

            ഈ  നരബലിയുടെ വാർത്ത പുറത്തു വന്നപ്പോൾ, ഈശ്വര വിശ്വാസമാണ് ഇതിന് കാരണം എന്ന മട്ടിൽ നിരീശ്വരവാദികളായ പലരും സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടു. സത്യത്തിൽ ഈശ്വര വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തതാണ് ഇതിനെല്ലാം കാരണം. ശരിയായ വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇത്തരം പ്രവർത്തികൾ ഒരിക്കലും ആരും ചെയ്യുകയില്ല. തെറ്റ് ചെയ്യാൻ ഭയമുണ്ടാകണമെങ്കിൽ ഈശ്വരനിൽ ഭയം വേണം. നമ്മൾ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഫലം നമുക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുകിട്ടും എന്ന് വിശ്വാസമാണ് നമ്മളെ തെറ്റിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നത്. സമാധാനത്തോടും സന്തോഷത്തോടും സത്യസന്ധമായ രീതിയിൽ ജീവിക്കാൻ ഈശ്വരവിശ്വാസം സഹായിക്കും എന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം. മറ്റൊരാളെ വഞ്ചിക്കാനോ കഷ്ടപ്പെടുത്താനോ നശിപ്പിക്കാനോ  ഒരു ഈശ്വരനും നമ്മളോടൊപ്പം നിൽക്കില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാര്യസാധ്യത്തിനായി ബലികൾ നടത്തു ന്നതോടെ നിങ്ങളുടെ ശരിയായ വിശ്വാസത്തിന് മാറ്റം വരുന്നു. വിശ്വാസം വികലമാകുന്നു.  ബലിയിലൂടെ തന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഒരു ദൈവവും ആവശ്യപ്പെടില്ല. വിശ്വാസികൾ എന്നു നടിക്കുന്നവരുടെ അധമമായ ചിന്തയാണ് ഇത്തരം ബലികൾക്കു കാരണം. അത് ഒടുവിൽ അവരെ കൊണ്ട് എത്തിക്കുന്നത് എവിടെയാണെന്നും നമ്മൾ കണ്ടു. ഇനി എത്ര പശ്ചാത്തപിച്ചാലും ഇവർക്ക് സമാധാനം ഉണ്ടാകുമോ? കണ്ടിട്ട് പശ്ചാത്താപം എന്താണെന്ന് പോലും ഇവർക്ക് അറിയില്ല എന്നാണ് തോന്നുന്നത്.

      എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ഈ ക്രൂരതകൾ നടത്തുന്നത്? ജീവിതത്തിൽ സമ്പത്താണോ പ്രധാനം? കുറെ ധനം ഉണ്ടെങ്കിൽ ജീവിതം സ്വസ്ഥമാകുമോ? ഈ കൂട്ടിവയ്ക്കുന്ന സമ്പത്തിന്, ജീവിതത്തിലെ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും തിരിച്ചു തരാൻ കഴിയുമോ? ഇല്ല. ധനികനായ  ഒരു രോഗിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു പഞ്ച നക്ഷത്ര ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കാൻ പറ്റിയേക്കും. അത്രതന്നെ. ബാക്കിയെല്ലാം വിധിയാണ്. നമ്മൾ എന്തെല്ലാം സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ചാലും അതിൽനിന്നും ഒരു കുഞ്ഞു തരി പോലും നമ്മുടെ അവസാന യാത്രയിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ഓരോ മരണവും നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നിട്ടും ലൗകിക സുഖത്തോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ ആർത്തിയിൽ ഒരു കുറവുമില്ല. അടുത്ത നിമിഷം നമ്മൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് പോലും അറിയില്ല എങ്കിലും അവൻ കണക്കുകൂട്ടുന്നത് വരാൻപോകുന്ന വർഷങ്ങളെ കുറിച്ചാണ്. എന്തൊരു  വിരോധാഭാസം അല്ലേ.

                  മനുഷ്യന്ചിന്തിക്കാൻ ഒട്ടും താല്പര്യം ഇല്ലാത്തതാണ് മരണം എന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരിക്കലെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായി ചിന്തിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ലൗകിക ജീവിതത്തോടും ആഡംബരങ്ങളോടും ഇത്രമാത്രം ആസക്തി ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. നമ്മൾ ഇവിടെ ഈ ഭൂമിയിൽ ശരിക്കും ഒരു വാടകക്കാരാണ്. ഒന്നും നമ്മുടേതല്ല. അല്പനാൾ താമസിക്കാനായി ഒരിടം. അത്രമാത്രം. മരണശേഷം നമ്മൾക്ക് ലഭിക്കുന്നത് നമ്മൾ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങളുടെ ഫലമാണ്, അല്ലാതെ ഇവിടെ വാരിക്കുട്ടിയ ലൗകിക  സ്വത്തുക്കൾ അല്ല. ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യത്വപരമായ നിക്ഷേപമാണ് പിന്നീട് മരണശേഷം പിൻവലിക്കാൻ ഉതകുക. അതിനാൽ ഇനിയുള്ള നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കരുണയോടും ദയയോടും ആവട്ടെ. നമുക്കു മാത്രമല്ല, നമ്മോടൊപ്പം ഉള്ളവരുടെയും നന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കാം- പ്രാർത്ഥിക്കാം. അവരുടെ സന്തോഷമാകട്ടെ നമ്മുടെ സന്തോഷം.

 ലോക :സമസ്ത: സുഖിനോ ഭവന്തു :

തിരുത്തേണ്ട ചില തെറ്റുകൾ

     മരണം പോലെ,കഷ്ടതകളും, വിഷമതകളും, ദുഃഖങ്ങളും ചിലപ്പോളെ ങ്കിലും മനുഷ്യനെ തത്വചിന്തകരാക്കാറുണ്ട്. സ്വയം തെറ്റ് ചെയ്തവരാണെങ്കിലും, തെറ്റ് ചെയ്യാതെ തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ ആരോപണങ്ങൾ വൃഥാ അനുഭവിക്കുന്നവർ ആണെങ്കിലും ഒടുവിൽ ആശ്വാസം തേടുക തത്വചിന്തയിൽ ആവും. പ്രത്യാരോപണം ഉയർത്തുന്നതിനേക്കാൾ തത്വചിന്തയുടെ  വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലൂടെ വലിയ   ആശ്വാസമാണ് അവർ      അനുഭവിക്കുന്നത്. തെറ്റ് ചെയ്തവർക്ക്‌    കുറ്റബോധം ഒരു പരിധിവരെ    മനസ്സമാധാനം നൽകും. ഒപ്പം വീണ്ടും ഇത്തരം ഒരു സന്ദർഭം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഒന്നു മാറി ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരണ നൽകുകയും ചെയ്യും. പക്ഷേ ആ കുറ്റബോധം ആത്മാർത്ഥതയോടെ ആണെങ്കിൽ മാത്രമേ പ്രയോജനമുള്ളൂ. അതുപോലെ, ചെയ്യാത്ത കുറ്റങ്ങൾക്ക് തനിക്കെതിരെ ആരോപണം ഉയരുമ്പോൾ അത് തന്റെ വിധിയാണെന്ന് കരുതി സമാശ്വസിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽഅതിൽപരം സമാധാനം നൽകുന്ന മറ്റൊന്നുമില്ല. "പറയുന്നവർ പറയട്ടെ അത് അവരുടെ  സ്വഭാവം" എന്നോ, "എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ നടക്കട്ടെ" എന്നോ കരുതി ശാന്തരായിരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതൊരു ഭാഗ്യമാണ്. പക്ഷേ അത് നല്ല മനോനിയന്ത്രണം ഉള്ളവർക്കേ സാധിക്കൂ എന്നതും ഒരു സത്യം.  എങ്കിലും നമുക്ക് അതിനായി ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു കൂടെ.

      സത്യത്തിൽ ഓരോ വ്യക്തിയും ഇന്ന് വികാരഭരിതമായി നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചാൽ ഒരുപക്ഷേ ചിലപ്പോൾ എങ്കിലും നമുക്ക് ചിരി വരും. ഈ നിസ്സാര കാര്യത്തിനാണോ മനസ്സിനെ ഇത്രമാത്രം വികാരവിക്ഷുബ്ധമാക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നും. പക്ഷേ അവർക്ക് അവരുടെ പ്രശ്നം വലുതാണ്. കാരണം അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖവും വിഷമതകളും അറിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് തന്റെ നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾ പർവതീകരിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കുന്ന ആ ശൈലിയിൽ ഒരു മാറ്റം വരുത്തിയാൽ അതികഠിനം  എന്ന് തോന്നുന്ന പല പ്രശ്നങ്ങളും നമുക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ഒഴിവാക്കാം. 

               നമ്മുടെ സമാധാനത്തിന്റെ ശത്രു വെളിയിൽ അല്ല നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയാണ്. ആ ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ സമാധാനം സന്തോഷവും നമുക്കുണ്ടാകും- നമുക്ക് മാത്രമല്ല നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ളവർക്കും. പക്ഷേ ആ ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തതാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം. എന്നും എപ്പോഴും നമ്മൾ കരുതുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട് "ഞാനാണ് ശരി ". അത് ശക്തമായിരിക്കുന്ന കാലത്തോളം മറ്റൊരാളെ അറിയാനോ, മനസ്സിലാക്കാനോ,അംഗീകരിക്കാനോ കഴിയില്ല. ഈ "അഹം "എന്ന ബോധം വളരെ അപകടകാരിയാണ്. എല്ലാവരിൽ നിന്നും തന്നെ മാറ്റി നിർത്താൻ ഈ ബോധത്തിന് കഴിയും. വെളിച്ചമുള്ളിടത്ത് ഇരുട്ട് കാണില്ല എന്നു പറയുന്നതുപോലെ "ഞാൻ "എന്ന ഭാവം ഉള്ളിടത്ത് ഞാൻ മാത്രമേ കാണൂ. മറ്റാരും ഉണ്ടാവില്ല. ആ "എന്നെ" ഒന്ന് മാറ്റിയാൽ എല്ലാവരും ഒപ്പമുള്ളതായി കാണാം. പിന്നെ എന്തിനാണ്" ഞാൻ "എന്ന ഭാവത്തെ നാം ഒപ്പം കൂട്ടുന്നത്? "നമ്മൾ" പോരെ ? "ഞാൻ "എന്ന ചിന്തയിലൂടെ നഷ്ടമാകുന്നത് സൗഹൃദങ്ങളും, കുടുംബബന്ധങ്ങളും, സമാധാനവും, സന്തോഷവും എല്ലാമാണ്.

      പലപ്പോഴും നമ്മൾ കരുതും സാമ്പത്തിക പരാധീനിത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എങ്കിൽ എല്ലാവരും എന്നെ പരിഗണിച്ചേനെ എന്ന്. പക്ഷേ സമ്പത്ത് ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ല. അത് ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ബുദ്ധി വേണം. സമ്പത്തും ബുദ്ധിയും ഉണ്ടെങ്കിലും അയാൾക്ക് ആരോഗ്യം ഇല്ലെങ്കിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? ഇനി ഒരാൾക്ക് സമ്പത്തും ബുദ്ധിയും ആരോഗ്യവും ഉണ്ടെങ്കിലും ഏറ്റവും പ്രധാനമായ കാര്യം കാണില്ല, സമാധാനമുള്ള ജീവിതം. അതിനു വേണ്ടത് മുൻപറഞ്ഞതൊന്നുമല്ല. സ്നേഹിക്കുവാനും പരിഗണിക്കുവാനും ഒരു മനസ്സ്, അതാണ്  വേണ്ടത്. സ്വച്ഛമായ  തെളിഞ്ഞ മനസ്സിന്റെ ഉടമയ്ക്ക് അധികസമ്പത്തും വലിയ ബുദ്ധിയും ആരോഗ്യവും ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അയാൾ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കും. കാരണം അയാൾ മനസ്സിനെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് അതാണ്. മറ്റൊന്നും തന്റെ മനസ്സിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തുവാൻ അയാൾ അനുവദിക്കില്ല. ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഓണം പോലെ കഴിയുന്നവരെ കണ്ടിട്ടില്ലേ, എന്തൊരു സംതൃപ്തിയാണ് അവർക്ക്!

          സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അടുത്തിടെ മരണപ്പെട്ട അറ്റ്ലസ് രാമചന്ദ്രൻ എന്ന നല്ല മനുഷ്യനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുന്നു. വലിയ ധനികനായിരുന്നു എങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രമത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ജയിൽവാസം വരെ അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു. ഒടുവിൽ ഈ ധനത്തിനൊന്നും നമുക്ക് സുഖം പകരാൻ കഴിയില്ല എന്ന ദാർശനിക ചിന്തയിൽ അദ്ദേഹം എത്തുകയും ചെയ്തു. ജയിൽ വാസംകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നേടിയെടുത്ത ഒരു ഗുണമായിരുന്നു അത്. സമ്പത്ത് ഉണ്ടായിട്ട് എന്ത് കാര്യം? നമുക്ക് വേണ്ടത് സമാധാനമുള്ള ജീവിതമല്ലേ.

   തനിക്ക് കഴിയാത്തതിൽ  കൂടുതലുള്ള ആഗ്രഹം നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ  നമുക്ക് ലഭിക്കുക അസംതൃപ്തമായ ജീവിതം ആയിരിക്കും. "ആഗ്രഹമാണ് ദുഃഖത്തിന്റെ മാതാവ് "എന്നാണല്ലോ   മഹത് വചനം. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ആഗ്രഹം നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നീട് നമ്മൾ ആ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാവും. അവ സാധിച്ചെ ടുക്കുവാൻ ഏതറ്റം വരെ പോകുവാനും ശ്രമിക്കും. ഒടുവിൽ അത് നേടിയാലും സംതൃപ്തി ഉണ്ടാവില്ല. കാരണം അപ്പോഴേക്കും നമ്മൾ അടുത്ത ആഗ്രഹത്തിന്റെ പിടിയിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ നേട്ടത്തിന്റെ മാധുര്യം പോലും ആസ്വദിക്കാൻ അവർക്ക് പറ്റില്ല. തുണിക്കടയിൽ കയറുന്ന ചിലരെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? കടയിൽ വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ അലമാരയിൽ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളിലാവും അവരുടെ കണ്ണ്. മുമ്പിലെ മേശയിൽ വിതർത്തി ഇട്ടവ അവർ കാണില്ല. വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് കാണിക്കാൻ നിൽക്കുന്നവരോട്" അതെടുക്കു" "ഇതെടുക്കു" എന്ന്  പറയും. എന്നാൽ എടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ അതിലൊട്ടു നോക്കുകയുമില്ല. ഇനി മുമ്പിലെ മേശയിൽ കിടക്കുന്നത് അത് തന്നെയാണ് എന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയാലും അതിലേക്ക് നോക്കില്ല. അലമാരയിലെ അടുത്ത വസ്ത്രം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഇനി അതിലുള്ള വസ്ത്രം മുഴുവനും അവരുടെ മുമ്പിൽ ഇട്ടാലും വാങ്ങാതെ, അസംതുഷ്ടിയോടെ " എന്നാൽ നമുക്ക് അടുത്ത കടയിൽ പോകാം" എന്നാവുംഅവർ പറയുക. കിട്ടുന്നതിനോട് ഒരു സംതൃപ്തിയും ഇല്ല ഇവർക്ക്.  വീണ്ടും കിട്ടാനുള്ളതിലേക്ക് ആവും ഇവരുടെ നോട്ടം. ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും സംതൃപ്തിപ്പെടുത്താനും മറ്റാർക്കും കഴിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അവർക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ. സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ കുതിച്ചുചാട്ടത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ സന്തോഷവും സമാധാനവും ജീവിതത്തിലുണ്ടാകു. അതിനുപകരം സ്വന്തം പരാജയങ്ങൾക്ക് വൃഥാ അന്യരെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സംതൃപ്തി കൊണ്ടുവരാൻ സ്വയം ശ്രമിക്കണം. അതിനു കഴിയാത്തവരാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ നേർക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. പണ്ട് ആരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഒരു വിരൽ മറ്റുള്ളവരുടെ നേർക്കു ചൂണ്ടുമ്പോൾ, മൂന്ന് വിരലുകൾ സ്വന്തം നേർക്കാണ് എന്ന കാര്യം മറക്കരുത് എന്ന്. ശരിയല്ലേ? അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം ചിന്തയിൽ    മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി നമുക്ക് സമാധാനവും   സന്തോഷവും കൈവരിക്കാം. എന്റെ    സ്വർഗ്ഗം പണിയുന്നത് ഞാൻ തന്നെയാണ്   എന്ന ചിന്ത നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും   പ്രാവർത്തികമാക്കാം. നമ്മുടെ    കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ മാറ്റം ഉണ്ടാവുമ്പോൾ   നമ്മുടെ ജീവിതവും പൂത്തുലയും.   ഏറെ പ്രത്യാശയോടെ..............

ഹർത്താലിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം എന്ന്?

       ഹർത്താലിന്റെ ചുറ്റി വരിയലിൽപ്പെട്ട് നട്ടം തിരിയുകയാണ് മലയാളികൾ. മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തെയും ഹർത്താൽ എന്ന മാരണം ഇത്രമാത്രം കീഴ്പ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. അങ്ങിനെ മനസ്സു തകർന്ന്‌ പ്രതീക്ഷയറ്റു നിൽക്കുന്ന മലയാളിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമാവുകയാണ് ജസ്റ്റിസ് ദേവൻ രാമചന്ദ്രൻ. ഇക്കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബർ 22ന് ദേശീയ വിരുദ്ധ പ്രവർത്തനം നടത്തിയ പിഎഫ്ഐ പ്രവർത്തകരെ എന്‍ ഐ എ അറസ്റ്റ് ചെയ്തതിൽ പ്രതിഷേധിച്ചാണ്പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ട്, അടുത്ത ദിവസമായ സെപ്റ്റംബർ 23ന്    ഹർത്താൽ പ്രഖ്യാപിച്ചത്. കടകൾ അടയ്ക്കാത്ത വരെ ആക്രമിക്കുകയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തതു കൂടാതെ, കെഎസ്ആർടിസി ബസുകൾ തല്ലിത്തകർത്ത് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങളാണ് വരുത്തിയത്.

                  ഹർത്താൽ നടത്തുന്നതിന് ഒരാഴ്ച മുമ്പ് നോട്ടീസ് നൽകണമെന്ന് കോടതി നിർദ്ദേശം നിലനിൽക്കുമ്പോഴാണ് അതിനെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് പെട്ടെന്നുള്ള ഹർത്താൽ പ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായതും ഒപ്പം ആക്രമണങ്ങൾ ഉണ്ടായതും. ഇത് കണ്ട ഹൈക്കോടതി സ്വമേധയാ കേസെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഹർത്താലിൽ ആക്രമണം നടത്തിയവർക്കെതിരെ കർശന നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുമെന്നാണ് കോടതിയുടെ തീരുമാനം. ആരുടെ ഹർത്താൽ ആയാലും പ്രക്ഷോഭം ആയാലും ആദ്യം ഏറു കൊള്ളുക കെഎസ്ആർടിസിക്കാണ്. ബസ്സിന്  ക ല്ലെറിഞ്ഞ് നാശനഷ്ടം വരുത്തിയാലേ ഹർത്താൽ വിജയിക്കൂ എന്നാണ് അവർ കരുതുന്നത്. ബസ് ഓടിക്കാതെയും കടകൾ തുറക്കാതെയും ഇരുന്നാലല്ലേ ഹർത്താൽ അനുകൂലികൾക്ക് സമാധാനമാകൂ.കെഎസ്ആർടിസി ആണെങ്കിൽ ഇപ്പോൾആകെ നഷ്ടത്തിൽ പെട്ട് നട്ടം തിരിയുകയാണ്. അപ്പഴാണ് ഹർത്താലിന്റെ ഹരത്തിൽ,ഉള്ള വണ്ടികളുടെ ഗ്ലാസ്സും,സീറ്റും മറ്റും നശിപ്പിച്ചുള്ള പ്രതിഷേധക്കാരുടെ ആക്രമണം. ഹർത്താലിന് സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്നും എത്തിയതും,നാളെ എല്ലായിടത്തും പോകേണ്ടതും ഇതേ കെഎസ്ആർടിസി ബസ്സിലാണെന്ന് കാര്യം ഇവർ     മറന്നുപോകുന്നു.   ആക്രമണത്തിനെതിരെ സ്വമേധയാ    കേസെടുത്ത കോടതി,     സംസ്ഥാനത്തിനുണ്ടായ    നഷ്ടത്തെക്കുറിച്ച് സർക്കാറിനോട്  ചോദിച്ചിരുന്നു. ഉണ്ടായ നഷ്ടങ്ങൾക്കുള്ള പരിഹാരം, ഹർത്താൽ നടത്തിയ പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ടിൽ നിന്നും   ഈടാക്കണമെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി

 തുടർന്നാണ് ഇതിൽ കക്ഷി ചേരാനായി കെഎസ്ആർടിസി ശ്രമിച്ചത്. 5.06 കോടി രൂപയാണ് നഷ്ടപരിഹാരമായി പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ടിൽനിന്നും കെഎസ്ആർടിസി ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഈ തുക ബസ് ആക്രമിച്ച വ്യക്തികളെ കണ്ടെത്തി അവരുടെ സ്വത്തുവകകളിൽ നിന്നും ഈടാക്കണം.  അതില്ലാത്തവരാണെങ്കിൽ ആ വ്യക്തികൾ ഏതു പാർട്ടിയിൽ പെട്ടവരാണെന്ന് നോക്കി ആ പാർട്ടിയിൽ നിന്നും ഈടാക്കണം. ആർക്കുവേണ്ടിയാണോ ആക്രമണം നടത്തുന്നത് അവർ ഇതിനുത്തരവാദികളാണ്. ആക്രമണം നടത്താൻ തങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് കയ്യൊഴിയാൻ ഒരു സംഘടനയെയും അനുവദിക്കരുത്. തനിക്കെതിരെ പോലീസ് നടപടികൾ ഉണ്ടാകുമെന്നും, തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും നഷ്ടപരിഹാരം ഈടാക്കുമെന്നും അറിഞ്ഞാൽ അത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യാൻ വ്യക്തികൾ മടിക്കും. പൊതുമുതൽ നശിപ്പിക്കുന്ന ഇത്തരക്കാരെ കണ്ടെത്തി അവർക്ക് ഭാവിയിൽ ജോലിക്ക് അപേക്ഷിക്കുവാനോ, ബസ് യാത്ര നടത്താനോ കഴിയാത്ത രീതിയിൽ കർശന നടപടികൾ സ്വീകരിക്കണം. ഇതിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിക്കും ഒരു സംഘടനയ്ക്കും ഇളവ് നൽകരുത്. ഇവിടെ ജീവിക്കാനും സഞ്ചരിക്കാനും ഉള്ള അവകാശം പൊതുജനങ്ങൾക്കുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും പാർട്ടിക്കോ സംഘടനകൾക്കോ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായാൽ അവർക്ക്‌ നിയമമനുസരിച്ച് ഉള്ള പ്രതിഷേധങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കാം. അല്ലാതെ സംസ്ഥാന മൊട്ടാകെ അവരുടെ താൽപര്യത്തിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണമെന്ന് ആവശ്യം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. കട തുറക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നത് ഉടമ തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. ഒരു പാർട്ടിയുടെയും സംഘടനയുടെയും നിർദ്ദേശം അനുസരിക്കേണ്ട ആവശ്യം അവർക്കില്ല.

                 പൊതു വാഹനങ്ങൾക്കും സ്വകാര്യ വാഹനങ്ങൾക്കും കടകൾക്കും നേരെ ഇത്തരം ഹർത്താൽ ആക്രമികൾ നടത്തുന്ന കയ്യേറ്റം വളരെ ഹീനമാണ്. പാർട്ടിയുടെയും സംഘടനകളുടെയും സ്വകാര്യ താൽപര്യത്തെ മാത്രം മുൻനിർത്തി നടത്തുന്ന ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കേണ്ടത് പൊതുജനങ്ങളാണ്. എന്തിന്റെ പേരിലായാലും സംസ്ഥാനത്തെ പൊതുമുതൽ നശിപ്പിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു ദേശസ്നേഹവും ഇല്ലെന്ന് പറയേണ്ടിവരും. അത് സത്യവുമാണ്. നമ്മുടെ നാടിനോട് സ്നേഹമുള്ള ഒരാൾക്കും നന്ദിയില്ലാത്ത,അപമാനകരമായ ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

           എന്തായാലും ജസ്റ്റിസ് ദേവൻ രാമചന്ദ്രന്റെ നിർദ്ദേശം കേരളത്തിലെ പൊതുസമൂഹം ഇരുകൈയും നീട്ടി സ്വീകരിക്കും എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. ഹർത്താലുകൾക്കെതിരെയുള്ള ജനരോഷം മെല്ലെ ഉയരുമ്പോഴാണ് ജസ്റ്റിസിന്റെ  ഈ നിർദ്ദേശം. ഇതോടുകൂടി കേരളത്തിൽ ഒരു വലിയ മാറ്റം തന്നെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം. പക്ഷേ ഇതിനെ അംഗീകരിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കും സംഘടനാ നേതൃത്വങ്ങൾക്കും   കഴിയുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. വേണ്ട. പൊതുജനങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് നിന്നാൽ പിന്നെ അവർക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും?

   ഇത്തരം നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുവാൻ പിരിവനായി പാർട്ടികളും സംഘടനകളും പൊതുജനങ്ങളെ സമീപിക്കേണ്ട. ഓരോ പാർട്ടികളും അവരുടെ സ്വന്തം ചെലവിൽ നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുകയും പാർട്ടി പ്രവർത്തനം നടത്തുകയും വേണം. അതിന് പൊതുജനങ്ങളെ പിഴിയേണ്ട. ആരും സന്തോഷമായി അല്ല  പിരിവ് നൽകുന്നത്. പാർട്ടിയെ ഭയന്നും പിരിവിനു വരുന്നവരെ ഓർത്തുമാണ് ചെറിയ തുകകൾ എങ്കിലും നൽകുവാൻ അവർ നിർബന്ധിതരാകുന്നത്. മുണ്ട് മുറുക്കിയുടുത്തും അത്യാവശ്യങ്ങൾ വേണ്ടെന്നുവെച്ചും ആളുകൾ സ്വരു  ക്കൂട്ടുന്ന ചെറു സമ്പാദ്യങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് ഈ പിരിവുകാർ കയ്യിട്ടുവാരുന്നത്. ഇവർക്കൊന്നും നാണമില്ലേ എന്ന് അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോകും. ഈ പിരിവുകാർ വിശ്വസിക്കുന്ന പാർട്ടിയുടെ തലപ്പത്തിരിക്കുന്നവരെ പറ്റി ഓർത്താൽ അവർ എത്രമാത്രം സമ്പന്നരാണെന്ന് മനസ്സിലാകും.   കുട്ടിക്കുരങ്ങന്മാരെ കൊണ്ട് ചൂട് ചോറു   വാരിക്കുകയാണ് ഈ വമ്പന്മാർ.     മറ്റുള്ളവർക്ക് കൈപൊള്ളുന്നത്  മിച്ചം. 

 എന്തായാലും നിയമം പൊതുജനങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടെന്ന് ജസ്റ്റ് ദേവൻ രാമചന്ദ്രൻ തെളിയിച്ചു. ഇനിയെങ്കിലും നമ്മുടെ നാട് നന്നാവട്ടെ. "ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്" എന്ന വാക്കുകൾ യാഥാർത്ഥ്യമാകട്ടെ.

കെഎസ്ആർടിസി കാരുടെ ആക്രമണം

 കൺസഷനെ ചൊല്ലി ഉണ്ടായ വാക്കു തർക്കത്തിൽ ഒരു പിതാവിനെയും മകളെയും മർദ്ദിച്ച കാട്ടാക്കട കെഎസ്ആർടിസി ഡിപ്പോയിലെ ജീവനക്കാർക്കെതിരെ പൊതു ജനരോഷം ഒഴുകുകയാണ്. ആ ജീവനക്കാരെ  സംരക്ഷിക്കാനോ ന്യായീകരിക്കാനോ എന്തായാലും ഒരു തൊഴിലാളി സംഘടനകളും ഇതുവരെ പരസ്യമായി മുന്നോട്ടുവന്നതായി കണ്ടില്ല. കേരളത്തിൽ വളരെ മുമ്പു മുതൽ തന്നെ നടന്നുവരുന്നതാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഓരോ മാസത്തേക്കുമുള്ള കൺസഷൻ കാർഡ് വിതരണം. ഞാൻ പഠിക്കുന്ന കാലത്തും അതിനുമുമ്പും ഇതുതന്നെയായിരുന്നു സ്ഥിതി. എല്ലാ മാസവും കുട്ടികൾ ബസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോയി ക്യൂ നിന്ന് കാർഡ് പുതുക്കണം. കാർഡിൽ ഓരോ ദിവസത്തേക്കും രണ്ട് കോളം വീതം ഉണ്ട്. കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും മാർക്ക് ചെയ്യാൻ. കാലം ഇത്രയും പുരോഗമിച്ചിട്ടും ഇന്നും കുട്ടികളുടെ കയ്യിൽ കാണുന്നത് ഇതേ കാർഡ് തന്നെ. യാത്രക്കാർക്ക് ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കുന്ന തിരക്കിൽ വേണം കണ്ടക്ടർ ഈ കാർഡ് വാങ്ങി ഡേറ്റ് നോക്കി ആ കോളത്തിൽ ടിക്ക് ചെയ്യാൻ. തിരക്കിൽ അത് അല്പം മാറിപ്പോയാൽ അടുത്ത ദിവസത്തേക്ക് ഉള്ള കോളത്തിൽ ആയിപ്പോകും. കുട്ടികൾ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യും.

                  ഇവിടെ ഐടി രംഗത്ത് ഉണ്ടായ വികസനം ഒന്നും കെഎസ്ആർടിസി കാണുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ മാസംതോറും ഉള്ള കാർഡ് വിതരണത്തിലെല്ലാം മാറ്റം കൊണ്ടുവരേണ്ട സമയം എന്നേ അതിക്രമിച്ചു. നമ്മുടെ അയൽ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കുള്ള  കൺസഷൻ വിതരണം എങ്ങനെ എന്ന് നോക്കാം. ചെന്നൈയിലും ബാംഗ്ലൂരിലും എല്ലാം ബസ് യാത്ര ചെയ്യുന്ന  കുട്ടികൾക്ക് നൽകുന്നത് സ്മാർട്ട് കാർഡുകൾ ആണ്. 10 മാസത്തേക്കുള്ളതാണ് ഈ കാർഡുകൾ. രണ്ടുമാസം അവധി ആണല്ലോ. ഇത് വാങ്ങാനായി കുട്ടികളും അവരുടെ രക്ഷിതാക്കളും എങ്ങും പോകണ്ട. സ്കൂളുകളിൽ എത്തുന്ന MTC ഉദ്യോഗസ്ഥർ( മെട്രോപൊളിറ്റൻ ട്രാൻസ്പോർട്ട് കോർപ്പറേഷൻ, ചെന്നൈ) ബസ്പാസ് ആവശ്യമുള്ള കുട്ടികളുടെ വിശദവിവരങ്ങളും ഫോട്ടോയും സ്കൂൾ അധികൃതരിൽ നിന്നും ശേഖരിക്കുന്നു. 10 മാസത്തേക്കുള്ള പാസ്സ്, സ്മാർട്ട് കാർഡ് രൂപത്തിൽ ലാമിനേറ്റ്  ചെയ്തു സ്കൂളിൽ എത്തിക്കുകയും ചെയ്യും. കുട്ടികൾക്ക് അത് വിതരണം ചെയ്യുക എന്നത് മാത്രമാണ് സ്കൂൾ അധികൃതരുടെ ജോലി. കുട്ടികൾക്കും മാതാപിതാക്കൾക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും കൂടാതെ ബസ്പാസ് ലഭിക്കുന്നു എന്നത് ഒരു വലിയ കാര്യം തന്നെയല്ലേ, അതും ഒരു അക്കാഡമിക്  വർഷത്തേക്കുള്ളത്. ഒന്നു മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ് വരെയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് തികച്ചും സൗജന്യമാണ് ഈ പാസ്. ഇതിന്റെ ലാമിനേഷനും മറ്റുമായി 15 രൂപയാണ് എം ടി സി ഈടാക്കുന്നത്. ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ആയാലും രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം കൊണ്ട് ജോലി കഴിയും. സാധാരണ ബസ്സുകളിൽ വീട്ടിൽ നിന്നും സ്കൂളിലേക്കും തിരിച്ചും ഉള്ള യാത്രയ്ക്ക് എല്ലാദിവസവും ഈ കാർഡ് ഉപയോഗിക്കാം. പക്ഷേ കുട്ടികൾ യൂണിഫോമിൽ ആയിരിക്കണം എന്ന് മാത്രം. ജൂൺ 15 മുതൽ നവംബർ 30 വരെയുള്ള കാലയളവിൽ മാത്രമേ പാസ് നൽകുകയുള്ളൂ. അത് കഴിഞ്ഞാൽ പാസിന് അപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. പാസിലെ കാലാവധിജൂൺ 15മുതൽ  ഏപ്രിൽ 30വരെയാണ്. കോളേജ് വിദ്യാർഥികൾക്ക് 50 ശതമാനം കൺസഷൻ ആണ് ലഭിക്കുക. രജിസ്ട്രേഷൻ, പോയിന്റ് to പോയിന്റ് കാർഡ് ( വീട്ടിൽ നിന്നും കോളേജിലേക്ക് ) എന്നിവ ഓരോ അക്കാഡമിക് വർഷത്തെയും ആദ്യം മാസത്തിൽ അതാത് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്നും നൽകും. പിന്നീട മാസങ്ങളിൽ എംടിസിയുടെ സെയിൽസ് കൗണ്ടറിൽ പോയി റിന്യൂ ചെയ്യണം. കുട്ടികളുടെ സ്റ്റുഡൻസ് ഐഡി കാർഡിൽ റിന്യൂവൽ ഡേറ്റ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകും. ഒന്നു മുതൽ 13 വരെയുള്ള തീയതികളിൽ ആണ് റിന്യൂ ചെയ്യുക. കൂടാതെ വീട്ടിൽ നിന്നും ലൈബ്രറിയിൽ പോയി വരാൻ ഒരു മാസം 60 എക്സ്ചേഞ്ച് ടോക്കൺസ് ഉണ്ട്. ഒരു ടോക്കണിന്  മൂന്നു രൂപ 50 പൈസയാണ് വില.

   .  കർണാടകയിൽ 75 മുതൽ 80 ശതമാനം വരെ വിദ്യാർത്ഥി കൺസഷൻ ഉണ്ട്. ഓൺലൈനിലൂടെയും ഇതിന് അപേക്ഷിക്കാം. നിശ്ചിത തുകയടച്ചാൽ സ്മാർട്ട് കാർഡ് ലഭിക്കും. പോയ വർഷത്തെ  സ്മാർട്ട് കാർഡ് ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇളവും ലഭിക്കുന്നതാണ്.

        ഈ രീതികൾ കേരളത്തിലും നടപ്പാക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. സ്കൂളുകളിലെ കുട്ടികളിൽ എത്രപേർക്ക് ബസ് പാസ് ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി ആ വിവരം കെഎസ്ആർടിസിയെ അറിയിക്കുക. അവരുടെ ഓഫീസിൽ നിന്നും എത്തുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് കുട്ടികളുടെ വിവരവും കൺസഷണൽ റേറ്റിലുള്ള ബസ് ഫീസും - 10 മാസത്തേക്കുള്ളത് - കൈമാറുക. തുടർന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥർ നൽകുന്ന സ്മാർട്ട് കാർഡ് വാങ്ങി കുട്ടികൾക്ക് നൽകുക. ബസ് യാത്രയിൽ യൂണിഫോമിൽ ഉള്ള  കുട്ടികൾ  ഈ കാർഡ് മാത്രം കാണിച്ചാൽ മതി. ഏപ്രിൽ -മെയ് അവധിയായതിനാൽ പാസ് നൽകേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല. കുട്ടികൾക്കും കണ്ടക്ടർക്കും ഏറ്റവും സൗകര്യപ്രദമായ ഒരു രീതിയാണ് ഇത്. പ്രൈവറ്റ് ബസ്സിലും ഇതേ രീതി തന്നെ നടപ്പാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഓൺലൈനിലൂടെ കൺസഷന്  അപേക്ഷിക്കാനുള്ള അവസരം ഉണ്ടാക്കണം. സെമസ്റ്റർ വെച്ചാണ് കൺസഷൻ കൊടുക്കുന്നത് എങ്കിൽ ആറുമാസത്തേക്ക് കൊടുത്താൽ മതിയല്ലോ. അടുത്ത സെമസ്റ്ററിൽ വീണ്ടും ഇത് റിന്യൂ ചെയ്യണം. കെഎസ്ആർടിസി ഓഫീസിൽ പോവുകയും, ക്യൂ നിൽ ക്കുകയും ഒന്നും വേണ്ടല്ലോ.

          വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ ഇത്രയും പുരോഗമിച്ച ഈ കാലത്ത് സ്കൂൾ കോളേജ് അധികൃതരുടെ സഹായത്തോടെ നിഷ്പ്രയാസം നടപ്പാക്കാവുന്ന ഇത്തരം സൗകര്യങ്ങൾ സർക്കാർ എന്തുകൊണ്ട് സ്വീകരിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് സംശയം. 50 -60 വർഷം പഴക്കമുള്ള ആ പഴയ രീതികൾ തന്നെ പിന്തുടരുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ പല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം. "നാടോടുമ്പോൾ നടുവേ ഓടണം "എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലേ. ഇവിടെ നടുവേയല്ല, ഓടുന്ന പോലുമില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ചെറിയ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാതിരിക്കുവാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അത്തരം സൗകര്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതാണ്. ഈ രീതി കുട്ടികൾക്കും കെഎസ്ആർടിസിക്കും ഒരുപോലെ ആശ്വാസകരമാകും. 

മാരക ലഹരിയിൽ മയങ്ങുന്നവർ

  ഇപ്പോൾ ദിവസവും കേൾക്കുന്ന വാർത്തയാണ് 5 കിലോ കഞ്ചാവ് പിടിച്ചു, എംഡി എം എ എന്ന മാരക മയക്കുമരുന്നുമായി അറസ്റ്റിലായി, കോടികളുടെ മയക്കുമരുന്നുമായി പിടിയിൽ തുടങ്ങിയവ. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇത്തരം വാർത്തകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ദിവസത്തെ പത്രം പോലും കാണാൻ പറ്റില്ല എന്ന സ്ഥിതിയിൽ എത്തി. ഇത്രമാത്രം മയക്കു മരുന്ന്  പിടിക്കണമെങ്കിൽ  ഇവിടെ നടക്കുന്ന കച്ചവടം എത്രമാത്രം ഉണ്ടാകും. കച്ചവടം വർദ്ധിക്കുന്നു എങ്കിൽ ഇതിന്റെ ഉപഭോക്താക്കളുടെ എണ്ണവും വർദ്ധിക്കണമല്ലോ . അതെ. ഇന്ന് മയക്കുമരുന്നിന്റെ ഉപയോഗം വളരെ അധികം വ്യാപകമായി കഴിഞ്ഞു. ഇന്ന് ഇത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വില്പന നടത്തുന്നത് വിദ്യാലയങ്ങളിലാണ് എന്ന സത്യം ഭീകരവും വേദനാജനവും ആയ കാര്യമാണ്. വളരെ പെട്ടെന്ന് സ്വാധീനത്തിൽ ആക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്കൂൾ കുട്ടികളാണ് മയക്കുമരുന്ന് കച്ചവടക്കാരുടെ ഇരകൾ. ഒരിക്കൽ ഇവരെ അടിമകളാക്കിയാൽ പിന്നെ അവരിലൂടെ കൂടുതൽ പേരെ ഇതിലേക്കു ആകർഷിക്കുവാനും വില്പന വർദ്ധിപ്പിക്കുവാനും കഴിയും. ആൺ പെൺ ഭേദമെന്യേ ഇതിന് അടിമപ്പെടുന്നു എന്ന സത്യം, പുറത്തുവരുന്ന പല വാർത്തകളിലൂടെ മനസ്സിലാകും.

                   ഇതിന്റെ കണ്ണികളായ കുറച്ചുപേരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തത് കൊണ്ട് ഈ വ്യാപാരം നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. ഇതിന്റെ മൊത്തക്കച്ചവടക്കാരെയാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്. അതൊരുപക്ഷേ ചെന്നു നിൽക്കുക രാഷ്ട്രീയ പ്രമുഖന്മാരിലും വൻ വ്യവസായികളിലും ആയിരിക്കും. എങ്കിലും ഇത് തടയുവാൻ അത്തരം നീക്കങ്ങൾ നടത്തിയേ പറ്റൂ. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഭാവി എന്ന് നമ്മൾ പറയുന്ന ഈ കുട്ടികളെ മയക്കുമരുന്നിന് വിട്ടുകൊടുത്തുകൂടാ.

           കഴിഞ്ഞദിവസം തിരുവനന്തപുരത്തെ വളരെ പ്രശസ്തമായ ഒരു പെൺപള്ളിക്കുടത്തിൽ മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗം ഉണ്ടെന്ന് കാട്ടി അമ്മമാർ രംഗത്ത് വന്നിരുന്നു. തന്റെ മകൾ മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചു എന്ന കാര്യം സാധാരണഗതിയിൽ രഹസ്യമാക്കി വയ്ക്കാനാണ് ഏവരും ശ്രമിക്കുക. എന്നാൽ തന്റെ മകളുടെയും അതുപോലെയുള്ള മറ്റു പെൺകുട്ടികളുടെയും ഭാവിയെ കരുതി അത് പുറത്തു പറയാൻ ധൈര്യം കാണിച്ച ഈ അമ്മമാരെ എത്ര അഭിനന്ദിച്ചാലും മതിയാകില്ല. ഇത്തരം കുറ്റങ്ങൾ ഒതുക്കി വെക്കുന്നത് കുറ്റവാളികൾക്ക് കൂടുതൽ ശക്തി പകരുകയേ ഉള്ളൂ. വലിയ ക്ലാസിലെ പെൺകുട്ടികൾ ചെറിയ കുട്ടികളെ നിർബന്ധിച്ചും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും മയക്കുമരുന്നിന് അടിമകളാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നായിരുന്നു ഇവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്.

      ഇത്തരം പ്രവർത്തികൾക്ക് തടയിടാൻ അധ്യാപകർ മാത്രം ശ്രമിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. അവിടെ പിടിഎ ശക്തമാക്കണം. അധ്യാപകരും മാതാപിതാക്കളും പോലീസും ഒപ്പം നാട്ടുകാരും ഇതിനെതിരെ ധൈര്യപൂർവ്വം പ്രതികരിക്കാൻ തയ്യാറാകണം. കുറ്റം ചെയ്യുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുകയല്ല ശിക്ഷിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഇതിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് ശരിയായ ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കുവാനും അവരെ ഇതിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുവാനും വേണ്ട സഹായ സഹകരണങ്ങൾ ചെയ്യുവാൻ സർക്കാരും തയ്യാറാകണം. ഇല്ലെങ്കിൽ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും തന്റെ കുട്ടി മാത്രമല്ല ഒരു രാജ്യത്തിന് ഒരു യുവതലമുറ തന്നെ നഷ്ടമാകും.

       പണ്ട് കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളോട് എന്നപോലെ അധ്യാപകരോടും ഭയവും ബഹുമാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തെറ്റ് ചെയ്യുന്ന കുട്ടിയെ ശിക്ഷിക്കുന്ന അധ്യാപകർക്കെതിരെ ഒരു മാതാപിതാക്കളും വിരൽ ചൂണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അധ്യാപകൻ ശിക്ഷിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞാൽ വീട്ടിൽ നിന്നും കൂടി അടി കിട്ടിയിരുന്നു.പക്ഷേ ഇന്ന് കാലം മാറി. തന്റെ കുട്ടിയെ ശിക്ഷിക്കുന്ന അധ്യാപകർക്കെതിരെ കലാപക്കൊടിയുമായി എത്തുന്ന രക്ഷകർത്താക്കൾ ആണ് കൂടുതൽ. " ഞാൻ പോലും കുട്ടിയെ അടിക്കാറില്ല, പിന്നെ ടീച്ചറിന് അടിക്കാൻ എന്താണ് അധികാരം " എന്നാണ് അവർ ചോദിക്കുന്നത്. അച്ഛനും അമ്മയും   ശിക്ഷിക്കുന്നത് പോലെയോ അതിലധികമോ ( കാരണം അവർക്കാണ് കുട്ടികളുടെ മാറുന്ന സ്വഭാവം പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുക. കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ മാതാപിതാക്കളെ പോലെ അധ്യാപകർ അന്ധരല്ല. ) ശിക്ഷിക്കാൻ അധികാരമുള്ളവരാണ് അധ്യാപകർ. പണ്ട് കുട്ടികൾ അധ്യാപകരെ പേടിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇന്ന് കുട്ടികളെ  അധ്യാപകർക്കാണ് ഭയം. തനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത അധ്യാപകർക്കെതിരെ തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ കുട്ടികൾ വീട്ടിൽ പറയുകയും വീട്ടുകാരുമായി സ്കൂളിലെത്തി സ്കൂൾ അധികൃതരോട് വഴക്കു കൂടുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഇന്ന് ധാരാളമാണ്. കുട്ടികൾ പറയുന്നത് കള വാണെന്ന് തെളിയിച്ചാൽ പോലും അത് വിശ്വസിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ തയ്യാറല്ല "നിങ്ങളുടെ മക്കൾ നന്നാകണമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യാനാണ് "എന്നാവും അധ്യാപകർ ചിന്തിക്കുക . കുട്ടികളെ ശിക്ഷിക്കുവാനുള്ള അധികാരം എന്ന് അ ധ്യാപകരിൽ നിന്നും തിരിച്ചെടുത്തുവോ, അന്നുമുതൽ വഴിതെറ്റുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണവും വർധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇന്നും, ഒന്നും ചെയ്യാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് അധ്യാപകർ. തന്റെ മുന്നിൽ നടക്കുന്ന തെറ്റായ പ്രവണതകൾ കാണുമ്പോൾ കണ്ണടക്കേണ്ടി വരുന്നു. കുട്ടികളെ ശിക്ഷിക്കാൻ പറ്റില്ല. അത് പിന്നീട് കേസ് ആകും.പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും കോടതിയിലും കയറി ഇറങ്ങേണ്ടിവരും. എന്നാൽ പിന്നെ വേണ്ട, മാതാപിതാക്കളെ അറിയിക്കാം എന്ന് വെച്ചാൽ തന്റെ മക്കളെ കുറിച്ചുള്ള ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ അവർ വിശ്വസിക്കാനും തയ്യാറാവില്ല. ഇത് കുട്ടികൾക്ക് വളമാകുന്നു. " ടീച്ചറിന്റെ അസൂയയാണ്", "ടീച്ചർ ദേഷ്യകാരിയാണ്", "ടീച്ചറിന് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ല "തുടങ്ങി തുടങ്ങി പല ആരോപണങ്ങളും തന്റെ കുറ്റം മറച്ചുവെക്കാനായി കുട്ടികൾ ഉയർത്തും.

     അടുത്തകാലത്ത് സ്കൂൾ അധ്യാപികയുടെ ഒരു ഓഡിയോ വാട്സാപ്പിലൂടെ കേട്ടു. മയക്കുമരുന്നിന് അടിമകളാകുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണം വളരെ വളരെ കൂടുതലാണത്രേ. തന്റെ  സ്കൂളിൽ തന്നെ ഇത്തരം ധാരാളം കുട്ടികളെ അവർ കണ്ടു എന്നും പറയുന്നു. അതുപോലെ ഒരു ആൺകുട്ടി മയങ്ങി കിടക്കുന്നതും മറ്റൊരു കുട്ടി നടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എങ്കിലും അതിന് പറ്റാതെ വീണുപോകുന്നതുമായ വീഡിയോകൾ 

 കാണാൻ സാധിച്ചു. ഇവരെല്ലാം യൂണിഫോമിൽ ആണ്. പുകവലിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളുടെ ചിത്രങ്ങളും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ലഹരിയാണോ സിഗരറ്റ് ആണോ എന്നറിയില്ല. ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ നമ്മുടെ വിദ്യാലയങ്ങളെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് ഭയം തോന്നും. കുട്ടികളെ നേർവഴിക്ക് നയിക്കാൻ നമ്മൾ- മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും സമൂഹവും അടക്കം- പരാജയപ്പെടുകയാണോ? എങ്ങനെയാണ് മയക്കുമരുന്നിന്റെ കരാള മുഷ്ടിയിൽ നിന്നും ഇവരെ മോചിപ്പിക്കുക? വരും തലമുറയുടെ ഭാവി സമാധാനം നിറഞ്ഞതും ശോഭനവും ആക്കി തീർക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ലേ?

    കുട്ടികളുടെ ഭാവിയെ കരുതി പോലീസ് നൽകുന്ന ചില നിർദ്ദേശങ്ങളും കാണുകയുണ്ടായി. കുട്ടികളുടെ ബാഗുകൾ പരിശോധിക്കണമെന്നും, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളെ പറ്റി അന്വേഷിക്കണമെന്നും, അവരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ പോലും ശ്രദ്ധിക്കണമെന്നും, പോലീസ് നിർദ്ദേശത്തിലുണ്ട്. കുട്ടികളുടെ കയ്യിൽ  ഉപയോഗത്തിൽ ഇല്ലാത്ത ക്രെഡിറ്റ് കാർഡുകൾ, ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ, ചുരുട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന നോട്ടുകൾ എന്നിവ കണ്ടാൽ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. കാരണം ഇവയുടെ സഹായത്താൽ ആണ് എംഡി എംഎ പോലുള്ള മാരകമായ ലഹരി വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവ കണ്ടെത്തിയാൽ കുട്ടികളെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്. പോലീസ് പറയുന്നത്   ശരിയാണ്. നമ്മുടെ കുട്ടികളെ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കരുത്. തന്റെ തെറ്റായ നീക്കങ്ങൾ മൂടിവയ്ക്കാൻ,അതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ അവർ എന്ത് കളവും പറയും. നമ്മൾ അതിൽ വീഴരുത്. പക്ഷേ ജോലിക്ക് പോകുന്ന മാതാപിതാക്കളും വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാകുന്ന കുട്ടികളുമാണെങ്കിൽ ഇത്തരം നിയന്ത്രണങ്ങൾ എത്രമാത്രം വിജയിക്കും എന്നതിൽ സംശയമുണ്ട്. കുട്ടികൾ വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് അവരെ ശരിയായ രീതിയിൽ വളർത്തേണ്ട ചുമതല കൂടി ഉണ്ട്. ജോലി നേടി ധാരാളം പണം സമ്പാദിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. മക്കളെ ശരിയായ രീതിയിൽ വളർത്തുവാൻ കൂടി കഴിയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ നേടുന്ന ധനം കൊണ്ട് എന്ത് കാര്യം? ആർക്കുവേണ്ടി? കുട്ടികൾ വീട്ടിൽ തനിച്ചാകുന്ന അവസ്ഥ കഴിയുന്നതും ഒഴിവാക്കുവാനും കുട്ടികളുടെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളെ കൂടെ താമസിപ്പിക്കുവാനും മാതാപിതാക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. വീട്ടിലെ പ്രായമായവരെ കൂടെ നിർത്തുന്നതോടുകൂടി വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ  ആവശ്യവും കുറയ്ക്കാംഎന്നത് മറ്റൊരു നന്മയാണ്.

     വിദ്യാലയത്തിന് സമീപത്ത് സ്ഥിരം വരുന്നവർ, അവിടെയുള്ള കടകൾ, സംശയാസ്പദമായ രീതിയിൽ പെരുമാറുന്ന കുട്ടികൾ എന്നിവരെയെല്ലാം ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പോലീസ് സഹായം എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കണം. വിദ്യാലയത്തിൽ കുട്ടികളിലെ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടറിയാനും ശിക്ഷിക്കാനും   അധ്യാപകർക്ക് കഴിയണം. അതുപോലെ   തന്നെ ഈ കാര്യത്തിൽ    മാതാപിതാക്കളും സഹകരിക്കണം.   അധ്യാപകർക്ക് എതിരെയല്ല തന്റെ   കുട്ടിക്കെതിരെ വടിയെടുക്കുവാൻ   അവർക്ക് കഴിയണം. മയക്കുമരുന്നിലും   മറ്റു ലഹരികളിലും മയങ്ങി വീഴാതെ ഈ   കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ   ആവശ്യമാണ്, കർത്തവ്യമാണ്,   കടമയാണ്.