വിതയ്ക്കുന്നത് കൊയ്യുന്നവർ

  ചാനലുകളിൽ തിളങ്ങി നിന്ന സരിത നായർ ഇപ്പോൾ, ഗുരുതരം എന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന നാലുതരം രോഗങ്ങൾ ബാധിച്ച് ചികിത്സയിൽ ആണെന്ന വാർത്ത അടുത്തിടെ കണ്ടു. മുൻമുഖ്യമന്ത്രി ഉമ്മൻചാണ്ടിയെ അടക്കം പലരെയും ലൈംഗിക പീഡനത്തിന്റെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തി അപമാനിച്ച വ്യക്തിയാണ് ഈ സരിത നായർ.  സരിതയെ മുൻനിർത്തിയുള്ള ഈ മ്ലേച്ഛമായ  ആരോപണം, രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തോടെ ഉള്ളതായിരുന്നു എന്ന് അരി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ആർക്കും മനസ്സിലാകും. അതിന്റെ ഫലമാകും ഇന്ന് പലരും അനുഭവിക്കുന്നത്.  "താൻ താൻ നിരന്തരം ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ, താൻ താൻ അനുഭവിച്ചീടുകെന്നേ വരൂ " എന്ന് അദ്ധ്യാത്മരാമായണത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ ജന്മം മാത്രമല്ല വരും ജന്മങ്ങളിലും ചെയ്ത പാപഫലം നമ്മെ പിന്തുടരും- മുജ്ജന്മ പാപം എന്ന് പറയാറില്ലേ- എന്നാണ് പറയുക. വിതയ്ക്കുന്നത് കൊയ്യും എന്നത് പഴഞ്ചൊല്ല്. പഴഞ്ചൊല്ലിൽ പതിരില്ല എന്നത് മറ്റൊരു സത്യം. വിതയ്ക്കാൻ അല്പം മാത്രം മതി. ഒരു പിടി വിതച്ചാൽ ഒരു പറ കൊയ്യാൻ ഉണ്ടാവും - അത് നന്മയായാലും തിന്മയായാലും. ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിന് അധിക്ഷേപിക്കുകയും    കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്താൽ പെട്ടെന്ന് തെളിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് വരില്ല. പക്ഷേ കാലം കരുതിവയ്ക്കും. " സത്യം ചെരിപ്പിടുമ്പോഴേക്കും കള്ളം പകുതി ദൂരം പിന്നിട്ടിട്ടുണ്ടാകും "എന്ന് പറയാറില്ലേ. പക്ഷേ ഒടുവിൽ ജയിക്കുക സത്യം തന്നെയാണ്. ചെയ്യാത്ത കുറ്റങ്ങൾക്ക്, അപമാനത്തിന് ഒക്കെ എണ്ണിയെണ്ണി കണക്ക് പറയേണ്ടി വരും. അത് ആരായാലും. എത്ര ഉന്നത നിലയുള്ളവരായാലും. ഇന്ന് കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഇത് തെളിയുന്നുണ്ട്.

               തങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും തരത്തിൽ പ്രയോജനം ലഭിക്കുന്നവരെല്ലാം നല്ലവരും അല്ലാത്തവരെല്ലാം മോശക്കാരുമായാണ് പൊതുവേ ജനങ്ങൾ കാണാറ്. അതായത് സ്വന്തം ഹിതം എന്താണോ അതിനോട് അനുകൂലിക്കുന്നവരാണ് ശരി, അല്ലാത്തവരെല്ലാം തെറ്റുകാർ. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാത്ത സങ്കുചിതമായ ചിന്താധാരയാണ് ഇവരിൽ ഉള്ളത്. സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് എതിരായി നിൽക്കുന്നവർക്കെതിരെ ആരോപണങ്ങൾ ഉയർത്തുകയാണ് ഇന്ന് പലരും ചെയ്യുന്നത്.

 പക്ഷേ ഇത്തരം അസത്യമായ ആരോപണങ്ങൾക്ക് എല്ലാം മറുപടി പറയാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക? പറഞ്ഞാൽ തന്നെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ബോധ്യമാകണമെന്നുണ്ടോ? ഇനി ബോധ്യമായാലും അത് സമ്മതിക്കണമെന്നും ഇല്ലല്ലോ. അതിനാൽ ബുദ്ധിയുള്ളവർ ഇതിന് ചെവി കൊടുക്കാതെ നിശബ്ദരായി ക്ഷമയോടെ മാറിപ്പോകുന്നു. " ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾക്ക് ഞാനല്ല നീതി നടപ്പാക്കേണ്ടത്, അതിനൊരാൾ മുകളിലുണ്ട് - ദൈവം" എന്ന് ദൃഢവിശ്വാസത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്ന വ്യക്തിയെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. എല്ലാം അവഗണിക്കുന്നവരോട് എതിരിടാൻ ആർക്കും താല്പര്യമുണ്ടാവില്ല. കാലം അവർക്കും മറുപടി നൽകും. അതിന് നമ്മൾ നൽകുന്നതിനേക്കാൾ ശക്തിയും ഉണ്ടായിരിക്കും.  പക്ഷേ ഇത്തരത്തിൽ ക്ഷമയോടെ പോകാൻ അസാധാരണമായ ആർജ്ജവം വേണം. അങ്ങനെ പോകുന്നവർക്ക് വേണ്ടി ഈശ്വരൻ നീതി നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്യും. അതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട. യഥാർത്ഥത്തിൽ,നമ്മൾ പറയുന്ന സത്യമാണെങ്കിൽ കൂടി അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടണമെന്നില്ല. സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നുമില്ല. നമുക്കെതിരെ പറയുന്നവരോട്, മറുപടി പറയാൻ അല്ല ക്ഷമിക്കാൻ ആണ് നമ്മൾ ശ്രമിക്കേണ്ടത്. "ക്ഷമ "എന്നത് വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകമാണ്. നമ്മുടെ ഈ ചെറിയ ജീവിതം സുന്ദരവും സന്തോഷഭരിതവും ആക്കാൻ ക്ഷമയ്ക്ക് കഴിയും. പല ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ നിന്നും കഷ്ടതകളിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു മഹാ മന്ത്രമാണ്" ക്ഷമ". ക്ഷമിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ പരാജയം സമ്മതിക്കുകയാണോ എന്ന് സംശയം തോന്നാം. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അങ്ങനെയല്ല സംഭവിക്കുന്നത്. ക്ഷമാപൂർവ്വം പ്രതിബന്ധങ്ങളെ എല്ലാം അവഗണിക്കുന്നവർ മുന്നോട്ടു കുതിക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. വേണ്ടാത്ത, പാടില്ലാത്ത,ഒരു വാക്കുപോലും അവരിൽ നിന്നും പുറത്തു വരില്ല. അങ്ങിനെയുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനോ ഒറ്റപ്പെടുത്താനോ ഒരു ശക്തിക്കും സാധിക്കില്ല. ക്ഷമ ധൈര്യമാണ്. അനുഗ്രഹമാണ്. പ്രതിബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്. പക്ഷേ ഇതിന് അപാരമായ ശക്തി ആവശ്യമുണ്ട്.                      നമുക്കെതിരെ ഉള്ള   ഓരോ കാര്യത്തോടും പ്രതികരിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാന കാരണം ഭയമാണ്. താൻ ചെയ്യാത്ത തെറ്റ്,   ചെയ്തു എന്നു പറയുന്നത് മറ്റുള്ളവർ വിശ്വസിച്ചാലോ എന്ന ഭയം, അല്ലെങ്കിൽ താൻ ചെയ്ത തെറ്റ്, മറ്റുള്ളവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞാലോ എന്ന ഭയം. ഈ ഭയം ഇല്ലാതായാൽ സ്വയം ന്യായീകരിക്കാനുംപ്രതികരിക്കാനും നമ്മൾ ശ്രമിക്കില്ല.

  എന്നാൽ ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ     അപമാനിക്കുകയും     ആക്ഷേപിക്കുകയും   ചെയ്യുന്നവരോട്   പകപോക്കാൻ    തുടങ്ങിയാൽ   നിങ്ങളുടെ ജീവിതവും   അതുകൊണ്ട്   നിറയും. അതിൽ   മാത്രമാകും    നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ. അതിൽ   കുടുങ്ങി   ജീവിക്കാൻ പോലും മറന്നു   പോകും.   പരസ്പരം ഉള്ള പകപോക്കൽ                       തുടർന്നാൽ പക ഒരിക്കലും      അവസാനിക്കില്ല.   എന്നാൽ തന്റെ നേരെ ഉയരുന്ന ആരോപണങ്ങളെയും ആക്ഷേപങ്ങളെയും അവഗണിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ അവ നിലനിൽക്കില്ല.  എന്നാൽ അവയെ സ്വീകരിച്ചാൽ, തീർച്ചയായും അതിന് വളർച്ചയുണ്ടാകും.    നമ്മുടെ മനസ്സ് അതിനു വളരാനുള്ള   ഇടമായി മാറും. എന്നാൽ അത്തരം   ആരോപണങ്ങളെ    അവഗണിക്കുന്നതോടെ അവയ്ക്ക്   നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ സ്ഥാനം    ഇല്ലാതെയാകുകയും വളർച്ചയില്ലാതെ   ഒടുവിൽ അത് തനിയെ ഇല്ലാതാവുകയും   ചെയ്യും. അവഹേളനം നടത്തുന്നവരോട്   എതിർത്തു നിന്നാൽ നമ്മുടെ മനസ്സ്   കലുഷിതവും , വൃത്തിഹീനവുമായി    തീരും. 

        ക്ഷമയോടെ പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടുന്നവർ,ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും അനായാസം തരണം ചെയ്യും. എന്നാൽ ആ പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടാക്കിയവരോട്  ആ  വ്യക്തി ക്ഷമിച്ചു എങ്കിലും ഈശ്വരൻ - വിശ്വാസമുള്ളവർക്ക് ഈശ്വരൻ അല്ലാത്തവർക്ക് കാലം - മാപ്പ് നൽകില്ല. ചെയ്ത പ്രവർത്തികൾക്കെല്ലാം അക്കമിട്ട് അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും. ചിലരുടെ വിശ്വാസപ്രകാരം എല്ലാം ഈ ഭൂമിയിൽ തന്നെ അനുഭവിക്കും. മറ്റുചില വിശ്വാസപ്രകാരം അത് ജന്മാന്തരങ്ങളോളം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. എന്തായാലും ചിലരുടെ പ്രവർത്തികളും അവർക്കു ലഭിക്കുന്ന  അതിന്റെ ഫലവും കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രവർത്തിയും വെറുതെ ആകില്ല എന്നും ഓരോ പ്രവർത്തിയുടെയും- അത് നന്മയാകട്ടെ തിന്മയാകട്ടെ-  അനന്തരഫലം നമുക്കുതന്നെ തിരിച്ചുകിട്ടും എന്നും ഉറപ്പിക്കാം.. 

വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ മിഴിനീർ

      അടുത്തിടെ ഞാൻ ഒരു വീഡിയോ കണ്ടു. അനാഥാലയങ്ങളിലും വൃദ്ധാശ്രമങ്ങളിലും മറ്റുമായി ഒഴിവാക്കപ്പെട്ട വൃദ്ധരെ കുറിച്ച് ആയിരുന്നു അത്. ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരിൽ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ സുഖമായി നോക്കാൻ കഴിയുന്നവർ മുതൽ രോഗഗ്രസ്തരായവരും  വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ( എന്നും കരുതാം അല്ലേ ) അനങ്ങാൻ ആകാതെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നവർ വരെയുണ്ട്. കിടപ്പു വൃദ്ധരിൽ ചിലർക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നത് അറിയാമെങ്കിലും മറ്റുചിലർ ഒന്നുമറിയാതെ കിടക്കുന്നു. ജീവനുണ്ടെന്ന് മാത്രം. മറ്റൊരാളുടെ സഹായത്തോടെ വേച്ചുവേച്ചു നടക്കുന്നവർ  നമ്മളെ നോക്കി പല്ലില്ലാത്ത മോണ കാട്ടി ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴും എല്ലാവരും ഉപേക്ഷിച്ച്അനാഥരായി തീർന്നതിന്റെ    തിങ്ങുന്ന ദുഃഖം ആ    കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം.തനിക്കു ജന്മം നൽകി വളർത്തി വലുതാക്കി സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കിയ സ്വന്തം മാതാ പിതാക്കളെ നിഷ്കരുണം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ  പാപം എത്ര ജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും തീരില്ല. തനിക്കു വിദ്യാഭ്യാസം നൽകിയ അതേ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും പഠിത്തമില്ല, യോഗ്യത ഇല്ല, എന്നിങ്ങനെ പുച്ഛിക്കുന്നവരെ ഞാനും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോ പ്രവത്തിയുടെയും ഫലം - അത് നല്ലതോ ചീത്തയോ ആകട്ടെ - നമുക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു കിട്ടും എന്നതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട. അതിനു അധിക കാലമൊന്നും കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരില്ല.

          ഇതിൽ ചിലരുടെ മക്കൾക്ക് ഇവരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള സൗകര്യമോ കഴിവോ ഇല്ലാത്തവരാണെങ്കിൽ മറ്റു ചിലർക്ക് ഇവർ ഒരു ഭാരമാണ്. വിദേശത്ത് ജോലിയുള്ള മക്കൾ തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആകാതെ തള്ളുന്നത് ഇത്തരം ആശ്രയ കേന്ദ്രങ്ങളിലാണ്. സമ്പന്നർ കൂടുതൽ സൗകര്യങ്ങൾ നൽകി ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ എങ്ങനെ ഈ വൃദ്ധരെ ഒഴിവാക്കും എന്ന് ചിന്തയിലാണ് മറ്റു ചിലർ. സ്വന്തം രക്തം അമൃതാക്കി  മാറ്റി പാലൂട്ടിയ അമ്മയും ചേർത്തുപിടിച്ച സംരക്ഷിച്ച് അച്ഛനും ഇന്ന് മക്കൾക്ക് ഭാരമാകുന്നു. രോഗം മൂലം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഉറക്കാതിരുന്നവർക്ക്‌, ഇന്ന് വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ച് ചുക്കി ചുളിഞ്ഞ ശരീരവും ഓർമ്മകൾ വിട്ടുപോകുന്ന മനസ്സും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. പണ്ട് മാനസികമായും ശാരീരികമായും തളർന്ന നിങ്ങളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് "എങ്ങിനെയുണ്ട് മോനേ" എന്നും "സാരമില്ല കുഞ്ഞേ എല്ലാം ശരിയാകും"   എന്നും ആശ്വസിപ്പിച്ച ആ മാതാപിതാക്കളുടെ സമീപത്ത് ദിവസത്തിൽ ഒരു നേരമെങ്കിലും ഒന്നിരിക്കാനോ " ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് അച്ഛാ /അമ്മേ " എന്ന് ചോദിക്കാനോ ഇന്നാർക്കും സമയമില്ല. അവരുടെ മറ്റൊരു സന്താനത്തിനാണ് സ്വത്തു കൂടുതൽ കൊടുത്തത് എന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും കഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നവർ എത്രയോ അധികമാണ്. മക്കളെ വളർത്തിക്കൊണ്ടു വന്നപ്പോൾ ഒരിക്കലും അവർ സ്വത്തിനെ കുറിച്ചോ കഷ്ടപ്പാടുകളെ കുറിച്ചിട്ട് ഓർത്തിട്ടില്ല എന്ന സത്യം സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കുന്നവർ.

   അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അവഗണിക്കുന്ന ഇവർ ഇന്ന് സ്വന്തം മക്കളെ നോക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ്. എന്തായിരിക്കും ഈ മക്കൾ വളർന്നു വരുമ്പോൾ സംഭവിക്കുക എന്ന് പകൽപോലെ വ്യക്തമാണെങ്കിലും ഈ നവ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് അത് കാണാൻ വയ്യ അല്ലെങ്കിൽ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. ഭാവിയിൽ എന്റെ മക്കൾ എന്നെ സംരക്ഷിക്കും എന്ന ദൃഢ വിശ്വാസമാണ് ഇവരിൽ കാണുന്നത്. തന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഇതേ വിശ്വാസം ഒരിക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് പക്ഷേ സൗകര്യപൂർവ്വം ഇവർ മറക്കുന്നു. " മക്കളെ കണ്ടും   മാമ്പൂവ് കണ്ടും മദിക്കരുത് " എന്ന പഴമൊഴി അന്നും ഇന്നും മാത്രമല്ല എന്നും അന്വർത്ഥമാണ്. തങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ, പ്രത്യാശയോടെ,പ്രതീക്ഷയോടെ സംതൃപ്തിയോടെ വളർത്തിയ മക്കൾ അവരെ തിരിഞ്ഞു കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഒഴിവാക്കുമ്പോൾ ഒക്കെ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന ആരറിയാൻ? എവിടെ അറിയാൻ? അത്തരമൊരു തിരിച്ചറിവുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ അവരെ ഇങ്ങനെ വേദനകളിലേക്ക് തള്ളിവിടില്ലല്ലോ.  അച്ഛനെയും അമ്മയെയും മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു മക്കളും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം, പ്രത്യേകിച്ചും വാർദ്ധക്യത്തിൽ. ഈ വൃദ്ധരെ  നിവൃത്തിയില്ലാതെ  കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരു ഭാവമാണ്  മിക്കപ്പോഴും മക്കളുടെ മുഖത്ത് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. അനുഗ്രഹമായി കണ്ടു സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഇവരെ, ശാപമായാണ് പലപ്പോഴും കാണുന്നത്. ഇതെല്ലാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ- -അതൊരുപക്ഷേ സ്വന്തം മക്കളിൽ നിന്ന് തന്നെയാകും- പശ്ചാത്താപം തോന്നിയിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. അപ്പോഴേക്കും സമയം വളരെയധികം കടന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവും.

  പണ്ട് ഞാൻ കേട്ട ഒരു കഥ ഇപ്പോൾ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സന്തോഷവാനായ ഒരു കൃഷിക്കാരനെ കണ്ടപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു, കുറഞ്ഞവരുമാനം ഉണ്ടായിട്ടും നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര സന്തോഷമായിട്ട് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന്. അപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു എനിക്ക് കിട്ടുന്ന വരുമാനത്തിന്റെ നാലിലൊന്ന് കടം കൊടുക്കും, നാലിലൊന്ന് കടം വീട്ടും, നാലിലൊന്ന് ചിലവാക്കും,  നാലിലൊന്ന് സമ്പാദിക്കും എന്ന്. അപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു ഇത്രയധികം കടം കൊടുക്കാനും കടം വീട്ടാനും ഈ തുക കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുമോ എന്ന്.    അപ്പോൾ കർഷകൻ വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞു മക്കൾക്ക് നൽകുന്നത് കടം കൊടുക്കൽ, അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി കൊടുക്കുന്നത് കടം വീട്ടൽ. അതാണ് വേണ്ടത്. നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും കടം നമ്മൾ വീട്ടിയെ  പറ്റൂ. പലപ്പോഴും നമ്മൾ ചെയ്യാത്തതും അതാണ്. കടം കൊടുക്കാൻ നമുക്കറിയാം( മക്കൾ) പക്ഷേ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള കടം വീട്ടാൻ നമ്മൾ ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കാറില്ല. ഇതെല്ലാംഅവരുടെ കടമയാണ് എന്ന മട്ടിലാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്.

      ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ഈ വീഡിയോ ഒരു പ്രത്യാശ കൂടി നൽകുന്നു. യുവാക്കളായ പലരും ഈ വീഡിയോ കണ്ട് കരയുന്ന ഭാഗം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.  അവർ ഒരുപക്ഷേ  ഈ വൃദ്ധരുടെ വേദന തിരിച്ചറിഞ്ഞതാവാം കാരണം. അവരുടെ കണ്ണുനീർ എന്റെ  മനസ്സിൽ ഒരു ആശ്വാസമായാണ്    പെയ്തിറങ്ങിയത്. " എങ്ങിനെയാണ് നമ്മളെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ അച്ഛനമ്മമാരെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നതെന്ന് "അവർ ചോദിക്കുന്നു. സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരെ സ്നേഹത്തോടെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഓരോ മക്കളുടെയും കടമയല്ലേ എന്നവർ നിസംശയം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുമ്പോൾ നിറഞ്ഞത്  എന്റെ കണ്ണുകളാണ്. ആ  കുട്ടികൾ ആരുടേതായാലും അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ പുണ്യം ചെയ്തവരാണ്.

    കൊല്ലാനും പകപോക്കാനും ഒന്നുമുള്ളതല്ല ഈ ജീവിതം. എന്തിന്, ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് നിങ്ങൾ ഇത്തരം കൊട്ടേഷനുകളിൽ ചെന്ന് ചാടുന്നത്? മയക്കു മരുന്നുകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ എന്തിനാണ് വരുംതലമുറയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്? വെറും സാമ്പത്തിക ലാഭം മാത്രം നോക്കിയല്ലേ? എത്ര സമ്പത്ത് ഉണ്ടായാലും മനസ്സമാധാനം നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകുമോ? എന്നാണ് ഇവർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത്? സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാൻ ജാതി പ്രമുഖരാരും  എന്തേ മുന്നോട്ടുവരുന്നില്ല? എല്ലാവരും മനുഷ്യരാണെന്നും പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും സഹകരിച്ചും പോകേണ്ടവരാണെന്നും പഠിപ്പിക്കാൻ ഒരു മതമേലധ്യക്ഷനും ശ്രമിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പകരം അധികാരത്തിനു വേണ്ടി ജാതി-മത- രാഷ്ട്രീയ -വിഷം കുത്തിവെച്ച് ക്രൂരന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ആകുകയാണ്. നിങ്ങൾ ഈ വൃദ്ധാശ്രമങ്ങളിൽ ഒന്ന് ചെന്ന് നോക്കൂ. അവിടുത്തെ  അന്തേവാസികളിൽ എല്ലാ ജാതി മതക്കാരും ഉണ്ട്. അവരെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ നിൽക്കുന്നവർ ജാതി-മത ചിന്തയില്ലാതെ എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെയാണ് നോക്കുന്നത്. ഇവരാരും പരസ്പരം കൊല്ലാനോ ആക്രമിക്കാനോ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. കഴിയുന്ന പോലെ പരസ്പരം   സഹായിച്ചു സ്നേഹിച്ചു കഴിയുന്നു. ജാതിമത രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകൾ ഒന്നും തന്നെ അവരുടെ മനസ്സിൽ വരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ ആക്രമണോത്സുകരായ യുവതലമുറക്കുള്ള ഒരു നല്ല വിദ്യാലയമാണ് ഈ വൃദ്ധാശ്രമങ്ങൾ. അവിടെ ഉള്ളവർ സ്നേഹത്തിലൂടെ ഇവരുടെ കണ്ണ് തുറപ്പിക്കും എന്നതിൽ.  സംശയമില്ല. ജയിൽ ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുന്ന കുറ്റവാളികളെ, ഇത്തരം അനാഥാലയങ്ങളിൽ സേവനം നടത്തുവാനായി   നിയോഗിക്കണം. അങ്ങിനെ ചെയ്താൽ ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ മനസ്സിന്റെ കാഠിന്യം ഇല്ലാതാക്കാൻ ഇവിടെ നടത്തുന്ന സേവനത്തിലൂടെ കഴിഞ്ഞേക്കും. മനസ്സിലെ നന്മയെ തിരിച്ചറിയാൻ വൃദ്ധരെ സേവിക്കുന്നതിലൂടെ അവർക്ക് സാധിച്ചേക്കും. ഇങ്ങിനെയുള്ളവർക്ക് മാത്രമല്ല, മറ്റൊന്നും പ്രത്യേകിച്ച് ചെയ്യാനില്ലാത്തവർക്കും ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങളിൽ സൗജന്യ സേവനം നടത്താം.  അങ്ങനെ പുതുജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു പുത്തൻ കവാടം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ തുറക്കട്ടെ. 🤗

അലങ്കാരമാകുന്ന ഡോക്ടറേറ്റുകൾ

 പണ്ട് PhD ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നത് ഒരു അഭിമാനമായിരുന്നു. ഒരു വിഷയത്തിൽ കൂടുതൽ അറിവ് നേടിയതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു. പ്രത്യേക അംഗീകാരവും അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് കാലം മാറിയതോടെ പഠനവും രീതിയും എല്ലാം മാറി. ഡിഗ്രി, പിജി എന്നിവയിൽ മാത്രമല്ല ഡോക്ടറേറ്റ് നേടുന്ന മേഖലയടക്കം ഇതുതന്നെയാണ് സ്ഥിതി. പണ്ട് എൻജിനീയറിങ്ങിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്ന് മുക്കിനു മുക്കിന് എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകൾ  തുറന്നു. ഇന്ന് നടന്നു പോകുമ്പോൾ കൈമുട്ടിയാൽ അയാൾ ഒരു എഞ്ചിനീയർ ആയിരിക്കും എന്ന നിലയിലായി. പിന്നെ അതാ വരുന്നു LLB. കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസത്തെ തുടർന്ന് LLB ക്കു പോയവരെ  കൂടാതെ, ജോലിയിലി രിക്കെയും പെൻഷൻ ആയ ശേഷവും മറ്റും  ഈവനിംഗ് കോഴ്സിലൂടെ നിയമം പഠിച്ചവരുടെ എണ്ണവും കൂടി. നിയമബിരുദം ഇല്ലാത്തവരെ ഒന്ന് കാണാൻ തന്നെ വിഷമമാണ് എന്ന    ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.     നിയമപരിജ്ഞാനം നോക്കിയാൽ വെറും   ബിരുദം മാത്രമേ ഇവർക്കുള്ളൂ എന്ന്    മനസ്സിലാകും. ഇന്ന് ഏകദേശം ആ    നിലയിലേക്ക് എത്തുകയാണ് PhD യും.   പണ്ട് ശരിയായ രീതിയിൽ ഒരു    വിഷയത്തിൽ പഠനം നടത്തി ആ    വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ   അറിഞ്ഞവർക്കു മാത്രമേ ഡോക്ടറേറ്റ്   ലഭിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അവരുടെ പ്രബന്ധം മറ്റു വിദ്യാർഥികൾക്ക് ആ വിഷയത്തിലുള്ള ഒരു വിജ്ഞാന കോശം തന്നെ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇതിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പിഴവുകൾ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് തെറ്റായ അറിവായിരിക്കും നൽകുക എന്നതിൽ സംശയമില്ല. വലിയ അറിവും കഴിവും ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും പിഎച്ച്ഡിക്ക് നേതൃത്വംനൽകുന്ന ഗൈഡിനെയും   കുടുംബത്തെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ പിന്നെ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് കൂടാതെ ഡോക്ടറേറ്റ് നേടാം എന്നെല്ലാം നമ്മുടെ പാണന്മാർ പാടി നടക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്നു നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അത് ശരിയാണല്ലോ എന്നു സംശയിക്കുന്നതിൽ കുറ്റം പറയാൻ ആകുമോ?

 സത്യത്തിൽ എന്തിനാണ് ഈ PhD? ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആ വിഷയത്തിലുള്ള ഗഹനമായ അറിവ് പ്രകടമാക്കുവാൻ ഡോക്ടറേറ്റ് ലൂടെ കഴിയുന്നു. കോളേജിൽ അധ്യാപകരായി ചേർന്ന് പ്രമോഷൻ കിട്ടാനും ഈPhD, MPhil ഒക്കെ ഇന്നു വേണം. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ശരിയായ രീതിയിൽ വിദ്യാർഥികളെ നയിക്കാൻ ഇത്തരം അറിവുകൾ വളരെ നല്ലതുതന്നെ. പക്ഷേ പല വിഷയങ്ങൾ പഠിച്ച് അതിൽ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു വിഷയത്തിൽ പി എച്ച് ഡി എടുത്താൽ എന്താണ് പ്രയോജനം? മനസ്സിലായില്ല അല്ലേ? ശരി. ഒന്നുകൂടി വിശദീകരിക്കാം. ഡിഗ്രിക്ക് ഞാൻ ഫിസിക്സ് എടുത്തു എന്ന് വിചാരിക്കുക, ഫസ്റ്റ് ക്ലാസിൽ പാസ് ആവുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും ഫിസിക്സ് പിജിക്ക് പ്രവേശനം കിട്ടിയില്ല. കാരണം എനിക്കു കിട്ടിയതിലും കൂടുതൽ മാർക്ക് നേടിയവർക്കാണ് എംഎസ്സിക്ക് പ്രവേശനം ലഭിച്ചത്. അത് ശരിയാണ് താനും. അപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി ഇംഗ്ലീഷ് MA ക്കു ചേരാമെന്ന്. ഡിഗ്രിക്ക് ഇംഗ്ലീഷും കൂടി പഠിച്ചതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അഡ്മിഷൻകിട്ടി. അതും ഫസ്റ്റ് ക്ലാസിൽ തന്നെ പാസായി എന്ന് കരുതുക. അപ്പോഴാണ് PhD കൂടി എടുത്താലോ എന്ന് തോന്നിയത്. അങ്ങനെ വിഷയങ്ങൾ തേടി നടന്ന ഞാൻ ഒടുവിൽ "സമൂഹവും സിനിമയും പരസ്പരപൂരകങ്ങൾ "എന്ന വിഷയത്തിൽ പിഎച്ച് നേടി. ഇനി പറയൂ, എനിക്ക് കോളേജിൽ അധ്യാപികയായി ജോലി കിട്ടിയാൽ എന്ത് വിഷയമാണ് ഞാൻ പഠിപ്പിക്കുക. വെറും മൂന്നു വർഷം മാത്രം ഫിസിക്സ് പഠിച്ചതിനാൽ അത് പഠിപ്പിക്കാൻ പറ്റുമോ? ഇല്ല എന്നത് സത്യമാണ്. അടിസ്ഥാനമായ വെറും ചെറിയ അറിവ് മാത്രമാണ് മൂന്നുവർഷത്തെ പഠനത്തിലൂടെ എനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. കുട്ടികളെ ശരിയായി പഠിപ്പിക്കാനോ, അവരുടെ സംശയം തീർത്തു കൊടുക്കാനോ ഈ ചെറിയ അറിവിലൂടെ എനിക്ക് കഴിയില്ല എന്നത് പകൽപോലെ വ്യക്തം. ശരി, എന്നാൽ ഇനി ഇംഗ്ലീഷ് പഠനമായാലോ? ദയവായി ചിരിക്കരുത് എന്റെ ഇംഗ്ലീഷ്, ഗ്രാമർ രഹിതമായിരിക്കും. കാരണം പിജിക്ക് ഗ്രാമർ കാര്യമായെന്നും പഠിപ്പിക്കില്ല. പണ്ട് പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ഗ്രാമർ ഒരു പേപ്പർ ആയിരുന്നു എങ്കിലും ഇന്ന് പ്രത്യേക പേപ്പർ ആയി ഗ്രാമർ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ ഇംഗ്ലീഷ് എഴുതുന്നതും പറയുന്നതും കാണുമ്പോൾ അത് മനസ്സിലാകും. ( "ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ സ്പെല്ലിങ് ഗ്രാമറും ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ വളരെ നന്നായിരുന്നു "എന്ന തന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപകന്റെ തമാശ എന്റെ ഭർത്താവ് ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുണ്ട് ). അപ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷും പറ്റില്ല. പിന്നെയുള്ളത് പി എച്ച് ഡി നേടിയ വിഷയമാണ്. അത് ആരെയാണ് പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്? എവിടെയാണ് ഉൾപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നത്?

    അപ്പോൾ ഈ പി എച്ച് ഡി കൊണ്ട് എന്താണ്, ആർക്കാണ് പ്രയോജനം? വെറുതെ ഒരു അലങ്കാരത്തിന് കൊണ്ടുനടക്കാം അല്ലേ? ചിന്ത ജെറോമിന്റെ ഇഷ്യൂ വന്നതോടെ ഇപ്പോൾ പലരും തങ്ങളുടെ ഡോക്ടർ എന്ന ഡിഗ്രി നാണം കൊണ്ടും ചമ്മൽ കൊണ്ടും വെക്കാറില്ലത്രെ. മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ. ഫീസിടാക്കിയും    രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനത്തിലൂടെയും പി എച്ച് ഡി പ്രബന്ധം എഴുതിക്കൊടുക്കുവാൻ ആളുകളുണ്ട് എന്നും അറിയുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ  ഇങ്ങനെയെല്ലാം നേടുന്ന ഇതിന്എന്ത് വാല്യൂ ആണുള്ളത്? നമ്മുടെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മൂല്യ തകർച്ചയാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്. തകർന്നടിഞ്ഞ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിൽ ഇതും കൂടി ആകട്ടെ അല്ലേ.

 യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരേ വിഷയത്തിൽ ഡിഗ്രിയും പിജിയും കഴിഞ്ഞവർ മാത്രമേഅതേ വിഷയത്തിൽ പി എച്ച് ഡി ക്കായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ പാടുള്ളൂ എന്ന നിയമം കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ ആ വിഷയത്തിൽ അവർക്കുള്ള ഗഹനമായ അറിവ് തിരിച്ചറിയൂ. അതുകൊണ്ട് മാത്രമേ പ്രയോജനവും ഉള്ളൂ. പി എച്ച് ഡി എന്നത് ഒരലങ്കാരമല്ല, അറിവിന്റെ തെളിവാണെന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പുകൾ തിരിച്ചറിയണം. അല്ലെങ്കിൽ തെറ്റിന്റെ കൂമ്പാരങ്ങൾ ആയി മാറുന്ന ഇത്തരം പ്രബന്ധങ്ങൾ ഏവരാലും തിരസ്കരിക്കപ്പെടും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. 

  " വിദ്യാ പ്രശസ്യതെ ലോകേ, വിദ്യാ സർവ്വത്ര ഗൗരവ

 വിദ്യാ ലഭതേ സർവ്വ വിദ്വാൻ, സർവ്വത്ര പൂജ്യതേ" 

   

സ്വയം തിരിച്ചറിയാത്തവർ

      നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ പല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം മറ്റുള്ളവരെ പോലെ ആകുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും,  അവരെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ നോക്കുന്നതുമാണ്. ആ ശ്രമത്തിൽ, നമ്മൾക്ക്  നമ്മളെ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. സ്വന്തം കഴിവും, കഴിവുകേടും സ്വയം മനസ്സിലാക്കാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ ശക്തിഹീനത കണ്ടെത്തുവാൻ നോക്കുന്നത് ഒട്ടും നല്ല പ്രവണതയല്ല. ഓരോ വ്യക്തിക്കും അവരുടെതായ ഗുണങ്ങളും ദോഷങ്ങളും ഉണ്ട്. നമ്മുടെ ഗുണദോഷങ്ങൾ നമ്മൾ സ്വയം തിരിച്ചറിയണം. തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വേണ്ടത് തിരുത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്. ചിലർ സ്വന്തം വീഴ്ചകൾ തിരിച്ചറിയും എങ്കിലും തിരുത്തുവാൻ തയ്യാറാകാറില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അതിന് അവരുടെ ഈഗോ- ഞാൻ എന്ന ഭാവം- സമ്മതിക്കില്ല. സ്വയം തിരിച്ചറിയിലാണ് ഒരു വ്യക്തിയെ മനുഷ്യനാക്കുന്നത്. രണ്ടു കാലിൽ നടന്നത് കൊണ്ടോ, ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തു കഴിക്കുന്നത് കൊണ്ടോ, ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടോ ഒന്നും ഒരാൾ മനുഷ്യനാകില്ല. സ്വയം തിരിച്ചറിവ് വേണം. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ തരം ജീവിതമാണ് ഉള്ളത്. ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ചിന്തകളും പ്രവർത്തികളും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. നമ്മളെപ്പോലെ ഒരാളെ രൂപഭാവത്തിൽ മാത്രമല്ല പ്രവർത്തികളിലും പ്രവർത്തനങ്ങളിലും കാണാൻ കഴിയില്ല എന്നതിനു കാരണം  ഈശ്വരന്റെ നിയോഗം തന്നെയാണ്. മനുഷ്യരുടെ വികാരവിചാരങ്ങളും രൂപഭാവങ്ങളും ഏവരിലും  വ്യത്യസ്തമാണ്. നമുക്കുള്ളത് ഇതാണ് അഥവാ ഞാൻ ഇതാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാൽ മറ്റുള്ളവരുടേതു പോലെയുള്ള ജീവിതം എനിക്കും വേണം എന്ന് തോന്നില്ല. നമുക്ക് കഴിയാത്തതിനോട് ഉണ്ടാകുന്ന ആഗ്രഹം അത്യാഗ്രഹമാണ്. അത്യാഗ്രഹം നമ്മളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്  ചീത്ത വൃത്തിയിലേക്കും മനക്ലേശത്തിലേക്കും.    എന്നാൽ തനിക്കുള്ളതിൽ ആത്മസംതൃപ്തി ഉണ്ടായാൽ ആ മനുഷ്യനോളം സന്തോഷവാനായിട്ടുള്ള മറ്റ് ആരും കാണില്ല.ഒരാളുടെ സന്തോഷം ആദ്യം തിരിച്ചറിയുക സ്വയം ആയിരിക്കും. പിന്നീട് മാത്രമേ മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് അനുഭവപ്പെടൂ.

      എന്നാൽ ഈ സ്വയം തിരിച്ചറിയൽ എന്നത് ഏറെ ക്ലേശകരമായ ഒന്നാണ്. പ്രലോഭനങ്ങളെ അകലെ നിർത്തിക്കൊണ്ട് ജീവിക്കുക എന്നതിന്   അസാധാരണമായ മനക്കരുത്ത് വേണം.   ഒരാളുടെ വളർച്ച കണക്കാക്കുന്നത് ഈ     തിരിച്ചറിയൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ മുതലാണ്.   അല്ലാതെ അയാളുടെ ജന്മദിനം    നോക്കിയല്ല. ചിലർക്ക് പ്രായമുണ്ടെങ്കിലും   അവർക്ക് പക്വത ഇല്ലെന്ന് നമുക്ക്    തോന്നിയിട്ടില്ലേ? അതിന് കാരണം    അവർക്ക് സ്വയം മനസ്സിലാക്കാൻ   കഴിയാത്തതാണ്. മിക്കപ്പോഴും മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും അടിമയാകുന്നു. ഇത് തെറ്റാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ പോലും അവൻ അതിൽ നിന്നും പിന്തിരിയാൻ പലപ്പോഴും കഴിയാറില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം . സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തെ മാനിക്കുന്നു എങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ താൽപര്യത്തിനു വലിയ പരിഗണനയൊന്നും കൊടുക്കാറില്ല. നമ്മൾക്ക് തിരിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം ലഭിക്കും എന്ന് നോക്കിയാണ് പൊതുവേ  മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തികൾ.  ഇത്തരം സങ്കുചിതമായ മനസ്ഥിതി തുടരുന്നിടത്തോളം അവന് സംതൃപ്തിയും സന്തോഷവും ലഭിക്കില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷമാണ് എന്റെയും സന്തോഷം എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് വിശാലമാകുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ കൂടി  തന്നിലേക്ക് ഉൾക്കൊള്ളിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഞാൻ എന്നത് നമ്മളായി മാറുന്നു. പക്ഷേ സ്വയം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ സ്വന്തം ജീവിതം പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ തവളയുടേത് ആയിരിക്കും. ഒന്നും അറിയാതെ,ആരെയും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ,തന്നെ പോലും തിരിച്ചറിയാതെയുള്ള ഒരു ജീവിതം. സന്തോഷം ഇല്ലാത്ത ഈ വിധത്തിലുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ഇടയിലാണ് ആത്മഹത്യ ചിന്തകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. ഇതിൽ മാറ്റം വരണമെങ്കിൽ സ്വയം ശ്രമിക്കണം.പാമ്പ് തന്റെ തോൽ സ്വയം ഉരിഞ്ഞു മാറ്റുന്നത് പോലെ അഹം ബോധത്തിൽ നിന്നും ഇവർ സ്വയംപുറത്തു കടക്കണം. അതിനു വേണ്ടത് അവനവനെ മനസ്സിലാക്കുകയാണ്.  ഈ സ്വയം തിരിച്ചറിയൽ ഇല്ലെങ്കിൽ മനക്ലേശം നമ്മളോടൊപ്പം കൂടും. വെളിച്ചമുള്ളിടത്ത് ഇരുട്ട് കാണില്ല എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ അവനവനെ മനസ്സിലാക്കിയാൽ, അതനുസരിച്ച് ജീവിതം പ്ലാൻ ചെയ്താൽ പിന്നെ അവിടെ ദുഃഖത്തിനും ദുരിതത്തിനും സ്ഥാനമില്ല. അല്ലാത്തപക്ഷം മനസ്സിലെ ഭാരം വർദ്ധിക്കുകയും ഭാരം കൂടുന്തോറും ജീവിതത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണം മെല്ലെ ആവുകയും ചെയ്യും. വിജയം എപ്പോഴും സംതൃപ്തിയും സന്തോഷവും ഉള്ളിടത്ത് ആയിരിക്കും. മനക്ലേശത്തിന്റെ ഒപ്പം കൂടുക പരാജയബോധവും ആധി യും ദുഃഖവും. അതിനാൽ ഉള്ളതിൽ സംതൃപ്തരായി സന്തോഷത്തോടെ ഉന്നതിക്കായി ശ്രമിക്കുക. ഇന്നുള്ളതിൽ ദുഖിച്ച് വിഷമിച്ച് പുരോഗതിക്കായി ശ്രമിച്ചാൽ നാളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ഇതേ ദുർവിധി തന്നെ ആയിരിക്കും എന്നത് മറക്കരുത് . നമുക്ക് വേണ്ടത് സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും ആണെങ്കിൽ നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകേണ്ടതും അതുതന്നെ.

 🙏ലോകാ സമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു🙏

ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയും ഹെൽത്ത് കാർഡും

 വളരെ കാലംകൂടിയാണ് കഴിഞ്ഞദിവസം ഒന്നു മനസ്സറിഞ്ഞ് ചിരിച്ചത്. ശരിക്കും നന്നായി ആസ്വദിച്ചു ഉള്ളതായിരുന്നു ഈ ചിരി. ഇതിന് കാരണക്കാരിയായ  (കാരണഭൂത എന്നും പറയാം അല്ലേ ) നമ്മുടെ ആരോഗ്യമന്ത്രി വീണാ ജോർജിന് എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും മതിയാവുകയില്ല. മായം കലർന്നതും പഴകിയതും ചീഞ്ഞതും ആരോഗ്യത്തിന്( ജീവന് എന്നും പറയാം) ഹാനികരവുമായ ഭക്ഷണപദാർത്ഥങ്ങൾ നമ്മുടെ ഹോട്ടലുകളിൽ നിന്നും റസ്റ്റോറന്റ്കളിൽ നിന്നും പിടികൂടുന്നതിന്റെ എണ്ണം ഇപ്പോൾ ഏറെ വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം ഭക്ഷണം കഴിച്ച് മരണമടഞ്ഞവരുടെ എണ്ണം കൂടിയതോടെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാ വകുപ്പ്, ഭക്ഷണശാലകളിൽ റെയ്ഡ് നടത്തുകയും പലർക്കും എതിരെ കർശന നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചതായി ജനങ്ങളെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. എത്രപേർക്ക് ശിക്ഷ കിട്ടി എന്നുള്ള വിവരം അറിയില്ല. എങ്കിലും ഇതെല്ലാം വളരെ നല്ല കാര്യം. കർശനമായി ഇത് തുടർന്നും നടപ്പാക്കുകയും പഴയ ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന ഹോട്ടലുകളും റസ്റ്റോറന്റുകളും പൂട്ടിക്കുവാനും ശ്രമിക്കേണ്ടതാണ്. ഇനി ഇത്തരം വൃത്തികെട്ട ആഹാരം കഴിക്കാൻ ആർക്കും ഇടവരാതിരിക്കട്ടെ.

   ഇനിയാണ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയ സംഭവം നടക്കുന്നത്. പൊതുജനങ്ങളുടെ നന്മയെ മുൻനിർത്തി  ജീവനക്കാർക്ക് ഹെൽത്ത് കാർഡ് ഉണ്ടാക്കുന്നു അത്രെ. ഹെൽത്ത് കാർഡ് ഇല്ലാത്ത ജീവനക്കാർ ഉള്ള റസ്റ്റോറന്റുകളും ഹോട്ടലുകളും 2023 ഫെബ്രുവരി 1 മുതൽ പൂട്ടിക്കുമെന്നും പറയുന്നു. ക്ഷമിക്കണം റസ്റ്റോറന്റുകളും ഹോട്ടലുകളും മാത്രമല്ല എല്ലാത്തരം ഭക്ഷ്യോൽപാദന- വിതരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ഇത് ബാധകമാണെന്നാണ് സർക്കാർ ഓർഡർ. ചീത്തയായ, വൃത്തികെട്ട ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ആളുകൾ ചികിത്സ തേടേണ്ടി വരുന്നതിനും മരിക്കുന്നതിനും ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാരുടെ മെഡിക്കൽ ചെക്കപ്പ് നടത്തുന്നതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് ഇതുവരെ എനിക്ക് പിടി കിട്ടിയില്ല.🤔 ജീവനക്കാരുടെ രോഗം കൊണ്ടോ അനാരോഗ്യം കൊണ്ടോ ആണ് ഭക്ഷ്യവിഷബാധ ഉണ്ടാകുന്നതെങ്കിൽ മെഡിക്കൽ ചെക്കപ്പും ഹെൽത്  കാർഡും ഒക്കെ ശരിയാണ്, നല്ലതാണ്. ഇവിടെ ഭക്ഷണത്തിൽ തുപ്പുകയും, മൂത്രമൊഴിക്കുകയും,പഴകി ചീഞ്ഞ ഇറച്ചി കൊണ്ട് കറി വയ്ക്കുകയും, മറ്റ് ആഹാരസാധനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ  ജീവനക്കാരുടെ ആരോഗ്യം എങ്ങനെയാണ് ബന്ധപ്പെടുന്നത്? ഇത്തരം മോശം വസ്തുക്കൾ വാങ്ങി ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന കട ഉടമകളുടെ മാനസിക ആരോഗ്യത്തിനാണ് ചെക്കപ്പ് നടത്തേണ്ടത്.😠 അവർക്കാണ് മാനസിക ചികിത്സ നൽകേണ്ട ആവശ്യവും. പലപ്പോഴും ഉടമകളുടെ നിർദ്ദേശം പാലിക്കുന്ന ജീവനക്കാർ എന്തു പിഴച്ചു? ഒരുതരത്തിൽ ഈ ഹെൽത്ത് കാർഡ് കൊണ്ട് വളരെയധികം പ്രയോജനം ലഭിക്കുക പാവപ്പെട്ട ഈ ഹോട്ടൽ തൊഴിലാളികൾക്കാണ്.😉 എന്തായാലും ഇവിടെ ഹോട്ടലുകളിലും മറ്റും ജോലി ചെയ്യുന്ന ബംഗാളികൾക്ക്  ( മറ്റുള്ളവരും ഉണ്ടെങ്കിലും ബംഗാളികൾ ആണല്ലോ കൂടുതൽ ) ചിലവില്ലാതെ ഒരു മെഡിക്കൽ ചെക്കപ്പ് തരപ്പെടും. കാരണം അവർക്ക്അതിന് കഴിവില്ലെങ്കിൽ കടയുടമ ഈ ചെക്കപ്പ് നടത്തിക്കും .കാരണം ജീവനക്കാർക്ക്   ഹെൽത്ത് കാർഡ് ഇല്ലെങ്കിൽ, കട   പൂട്ടിക്കും എന്നാണല്ലോ സർക്കാർ ഉത്തരവ്. അങ്ങനെ ആറുമാസം   കൂടുമ്പോൾ ജീവനക്കാരുടെ ആരോഗ്യം      ഉറപ്പുവരുത്താൻ കടയുടമകൾ പ്രത്യേകം  ശ്രദ്ധിക്കും.  പണ്ടൊരു    സിനിമയിൽ മോഹൻലാൽ    പറഞ്ഞതുപോലെ, "എന്തൊരു നല്ല    ആചാരങ്ങൾ " അല്ലേ. 🤭 ഇതോടെ ഇനി കേരളത്തിൽ ഭക്ഷ്യവിഷബാധയോ, അതുമൂലമുള്ള പ്രശ്നങ്ങളോ ഉണ്ടാവില്ല. കാരണം ഹെൽത്ത് കാർഡ്  ഉണ്ടല്ലോ. 🤭ഹെൽത്കാർഡ് ഉണ്ടെങ്കിൽ  എന്ത് ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ സാധനം കൊണ്ടും ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാം. അതു കഴിക്കുന്നതു കൊണ്ട് ആരുടെയും ആരോഗ്യത്തെ ബാധിക്കുകയുമില്ല. 😂😂. എന്തായാലും ആ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന നമ്മുടെ ആരോഗ്യം പോയാലും ജീവനക്കാരുടെ നല്ല ആരോഗ്യത്തിന് സർക്കാർ ഉറപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്. ഇനി ഹെൽത്ത് കാർഡ് ഇല്ല എങ്കിൽ, പുതിയ പച്ചക്കറി കൊണ്ട് കറി വച്ചാലും ഭക്ഷ്യവിഷബാധയുണ്ടാകും എന്ന കാര്യം ജീവനക്കാർ മറക്കാതിരിക്കുക. ഇതെല്ലാം കേൾക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ ചിരിക്കാതിരിക്കും. 🤣🤣🤣 പഴകിയതും വിഷബാധയും ഉണ്ടാക്കുന്നതും ആയ    ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന നമ്മളുടെ     ആരോഗ്യത്തേക്കാൾ സർക്കാരിന് ശ്രദ്ധ      അത് ഉണ്ടാക്കിത്തരുന്ന   ജീവനക്കാരുടെ   ആരോഗ്യത്തിലാണ്. ദേ , ഇനി എനിക്ക്   ചിരിക്കാൻ വയ്യ.....                                                     പക്ഷേ ഇങ്ങനെ     ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന  പോരല്ലോ. നമുക്ക്       വിഷയത്തിന്റെ ഗൗരവം കൂടി                    കണക്കാക്കേണ്ടേ.  ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്ന അപരാധം, ഉടമ അറിയാതെ ചെയ്യുന്ന ജീവനക്കാരെ കയ്യോടെ പിരിച്ചുവിടാൻ ഉടമകൾക്ക് അധികാരമുണ്ട്. തന്റെ ഹോട്ടലിന്റെ, റസ്റ്റോറന്റിന്റെ ഗുണമേന്മ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് ഉടമയുടെ കർത്തവ്യമാണ്  . അതിനെതിരെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെ  കണ്ടെത്തി കർശനമായി ശിക്ഷിക്കേണ്ടതും ഉടമ തന്നെ. എക്സ്പീരിയൻസ് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഇല്ലാത്ത ആരെയും ഹോട്ടൽ റസ്റ്റോറന്റ് ഉടമകൾ ജോലിക്കായി നിയമിക്കരുത് എന്നൊരു തീരുമാനം ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്. ഒപ്പം ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ പേരും വിവരങ്ങളും  ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാ വിഭാഗത്തിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുന്നത് ഇത്തരം നിയന്ത്രണം കൊണ്ടുവരുന്നതിന് കൂടുതൽ സഹായകമാകും. ഒരാളെ ഒരു ഹോട്ടലിൽ നിന്നും പിരിച്ചുവിടുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ സ്വയംപിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ ആ വിവരം ഉടമ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാ വകുപ്പിനെ അറിയിക്കുക. പറഞ്ഞു വിടുകയാണെങ്കിൽ അതിനുള്ള കാരണം കൂടി തെളിവ് സഹിതം കാണിക്കണം. പുതിയ ഒരിടത്ത് ജോലിക്കായി ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വ്യക്തികൾ, തങ്ങളുടെ രജിസ്ട്രേഷൻ നമ്പർ നൽകേണ്ടതാണ്. ആ നമ്പർ വഴി ഉള്ള അന്വേഷണത്തിൽ അയാൾക്ക് പറ്റിയിട്ടുള്ള വീഴ്ചകൾ അറിയാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ അയാളെ നിയമിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന തീരുമാനം എടുക്കുവാൻ ഉടമയ്ക്ക് സാധിക്കുകയും ചെയ്യും.

 ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഭക്ഷ്യവിഷബാധയ്ക്ക്, തൊഴിലാളികളുടെ അനാരോഗ്യമോ രോഗാവസ്ഥയോ അല്ല കാരണം എന്ന്‌ ഇനിയെങ്കിലും സർക്കാർ തിരിച്ചറിയണം. ജീവനക്കാരുടെ സ്വഭാവവും കാഴ്ചപ്പാടും ആണ് മോശം ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുവാൻ കാരണമാകുന്നത്. അതിന് അവരെ കണ്ടെത്തി കർശനമായി ശിക്ഷിക്കുകയും വേണം. ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയിൽ ജീവനക്കാരേക്കാൾ ഉത്തരവാദിത്വം ഭക്ഷണശാലയുടെ ഉടമകൾക്കാണ്. അതിൽ നിന്നും കയ്യൊഴിയാൻ അവർക്ക് ഒരിക്കലും സാധിക്കുകയില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ പോക്ക് കണ്ടിട്ട് ഉടമകൾക്കും ഹെഡ്കാർഡ് വേണമെന്ന് പറയുമോ എന്നാണ് സംശയം.  😂 എന്തായാലും ഹെൽത്ത് കാർഡിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ നമുക്ക് കാത്തിരുന്നു കാണാം.    "അന്നം അമൃതാണ് . അത് വിഷമയ മാക്കരുത് " 😊

 

സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ അമിതസ്വാതന്ത്ര്യം

 ഏവർക്കും എന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ  പുതുവത്സരാശംസകൾ നേർന്നുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ബ്ലോഗ് ആരംഭിക്കുന്നു. ബ്ലോഗ് എഴുതിയിട്ട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി. പനിയും ചുമയും ക്ഷീണവും ഒക്കെ കൂടിയായപ്പോൾ ഒന്ന് മാറിനിന്നു. മറ്റൊരു ബ്ലോഗുമായി ഇതാ ഞാൻ വീണ്ടും. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വന്ന മൂന്ന് പോസ്റ്റുകളെ കുറിച്ചാണ് ഇന്ന് പറയുന്നത്.

 സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ആർക്കും എന്തും ആരെക്കുറിച്ചും പറയാം എന്നൊരു ചിന്തയുണ്ട്. തീർത്തും തെറ്റായ ഒരു ചിന്താഗതിയാണിത്. അക്ഷരം എഴുതാൻ അറിയാം എന്ന് കരുതി മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കാനുള്ള അധികാരം ആരും നമുക്ക് തന്നിട്ടില്ല.  ഒരാളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് നമുക്ക് വിയോജിപ്പുണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ അതിനർത്ഥം അവരെ അപമാനിക്കുക എന്നുള്ളതല്ല. വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത് അപമാനിക്കലിലൂടെ അല്ല. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്റെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പത്ത് അവസാനിക്കും എന്ന കാര്യം മറക്കരുത്. പരസ്പരം ചെളി വാരിയെറിഞ്ഞ് എന്തു നേട്ടമാണ് നമ്മൾ നേടുന്നത്? ഇതൊരുതരത്തിലുള്ള മനോരോഗമാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും തൊഴിലിന്റെയും മറ്റും പേരിൽ ആക്ഷേപിക്കുന്ന ഈ രീതിയെ അംഗീകരിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. ഇതൊരുതരം വിവരമില്ലായ്മയാണ്. മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും അപമാനിക്കാതിരിക്കാമല്ലോ. ഇനി ഞാൻ കണ്ട മൂന്ന് ബ്ലോഗുകളെ കുറിച്ച് പറയാം.   അതിലൊന്ന് ഇന്ത്യൻ പട്ടാളക്കാരെ ചീത്ത പറയുന്ന ഒരു പോസ്റ്റാണ്. എയർപോർട്ടിൽ വച്ച് ഒരു കുഞ്ഞു മിടുക്കി അവിടെനിന്ന പട്ടാളക്കാരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് സംസാരിക്കുന്നതും തിരിച്ചു പോരാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവരിൽ ഒരാളുടെ കാൽ തൊടുന്നതുമായ വീഡിയോ കണ്ടിട്ട്, പട്ടാളക്കാരെ പുച്ഛിക്കുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ് ആയിരുന്നു ഇത്. മലയാളിയായ ഒരു പട്ടാളക്കാരൻ ഇത് ഏറ്റെടുത്ത് ആ പോസ്റ്റിട്ട ആൾക്കെതിരെ കർശനം നടപടികൾ എടുക്കുവാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങുകയും വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. സാധാരണഗതിയിൽ യൂണി ഫോമിട്ടവരെ കുട്ടികൾക്ക് പേടിയാണ്. അത് പോലീസ് ആയാലും പട്ടാളം ആയാലും. ഇവിടെ ആ കുട്ടി സന്തോഷത്തോടെ അവരുടെ അരികിലേക്ക് ചെല്ലുന്നത് അവൾക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള ആരോ പട്ടാളത്തിൽ ഉണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടാണ്. അത് അവളുടെ അച്ഛനാകാം,മുത്തശ്ശനാകാം, അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ സഹോദരന്മാരാകാം. ആരായാലും ആ വ്യക്തി അവൾക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ് എന്നുള്ളതിൽ സംശയമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് അവരുടെ സമീപത്ത് ചെന്നതും സംസാരിച്ചു പോരുമ്പോൾ കാൽ തൊടുന്നതും. ഞാനും ആ വീഡിയോ കണ്ടു. അപ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയെ ഓർത്ത് അഭിമാനം തോന്നി. മുതിർന്നവരെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച ആ മാതൃത്വത്തിന് ഒരു ബിഗ് സല്യൂട്ട്. തന്നിലും മുതിർന്നവരെ കാൽതൊട്ട് ബഹുമാനിക്കുക എന്നത് മലയാളിക്ക് ഇന്നും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമാണ്. അതെന്തോ മോശമായ സംഗതിയായാണ് മലയാളികൾ കാണുന്നത്. എന്നാൽ നോർത്ത് ഇന്ത്യയിൽ  അത് വളരെ സാധാരണമായ ഒരു കാര്യമാണ്. മുതിർന്നവരുടെ കാലുകൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന അനുഗ്രഹം ഒരു ഭാഗ്യമായാണ് അവർ കണക്കാക്കുന്നത്. ഇത് ഭാരതത്തിന്റെ  സംസ്കാരശൈലി ആയിരുന്നു എങ്കിലും കേരളത്തിൽ മാത്രം എങ്ങനെയോ ഇത് അന്യം നിന്നു. ഇത് മലയാളിയുടെ മിഥ്യാഭിമാനം  മാത്രമാണെന്ന് വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ താമസിച്ചിട്ടുള്ള ആർക്കും മനസ്സിലാവും.

     സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ അധികം പ്രാധാന്യം രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന് ആണെന്ന തിരിച്ചറിവോടെ  ഭാരതത്തിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഈ പട്ടാളക്കാരെ നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും വന്ദിക്കണം. ഒരു വ്യക്തിയുടെ അല്ല രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സംരക്ഷണമാണ് അവരുടെ കയ്യിൽ. ഇന്ന് ഇവിടെ ഇരുന്നു ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് എഴുതുവാൻ ഓരോരുത്തർക്കും സാധിക്കുന്നത് അവരുടെ സംരക്ഷണം മൂലമാണ്. അല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ സ്വന്തം അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പോലും നമുക്കില്ലാതായി, മറ്റേതെങ്കിലും അയൽ രാജ്യത്തിന്റെ അടിമകളാകേണ്ടി വന്നേനെ. ഇതൊന്നും അറിയാതെ പട്ടാളക്കാർക്കെതിരെ എഴുതിയ വ്യക്തി, ഒരുപക്ഷേ ആ ജോലിക്ക് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് കിട്ടാത്ത വ്യക്തി ആയിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാൾ പട്ടാളക്കാരനായി സന്തോഷപൂർവ്വം ജീവിക്കുന്നത് കണ്ടുള്ള ദേഷ്യം ആയിരിക്കാം. എന്തായാലും എഴുതിയ ആൾ പുലിവാല് പിടിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.

 അടുത്തത്  ശബരിമല അയ്യപ്പനെതിരെ ഇട്ട പോസ്റ്റാണ്. തനിക്ക് അയ്യപ്പനെ വിശ്വാസമില്ലെന്നും എല്ലാം കളവാണെന്നും കള്ളന്മാരാണെന്നും മറ്റും പറഞ്ഞാണ് ഇയാൾ പോസ്റ്റ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതിട്ട വ്യക്തിക്ക് ഹിന്ദു വിശ്വാസം ഇല്ലെങ്കിലും പേരുകണ്ടാൽ ഹിന്ദുവാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അയ്യപ്പനിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഇയാൾക്ക് എന്തായാലും ക്രിസ്തുവിലും അള്ളാഹുവിലും വിശ്വാസമുണ്ടാവില്ല. പക്ഷേ അയാൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഹിന്ദു ആരാധനാലയം മാത്രമാണ്. ഇവിടുത്തെ ഏതെങ്കിലും മുസ്ലിം ആരാധനാലയത്തെയോ ക്രിസ്ത്യൻ ആരാധനാലയത്തെയോ പുച്ഛിക്കാൻ  ഇയാൾ ശ്രമിക്കാതിരുന്നത് ജീവനിൽ ഭയം ഉള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്. മുസ്ലിം- ക്രിസ്ത്യൻ ആരാധനാലയങ്ങൾ ക്കെതിരെ പറഞ്ഞിരുന്നു എങ്കിൽ പിറ്റേന്ന് ഇയാളുടെ ഫേസ്ബുക്ക് മാത്രമല്ല ഫെയ്സ് തന്നെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങിനെയുള്ള  പ്രതികരണത്തിൽ ഭയന്നാണ് ഹിന്ദു ആരാധനാലയങ്ങൾക്കെതിരെ തിരിയാം എന്ന് തീരുമാനത്തിലെത്തിയത് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഈ പോസ്റ്റിനെതിരെ ആളുകൾ പ്രതികരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഇയാൾ പോസ്റ്റ് പിൻവലിച്ച് മാപ്പ് പറഞ്ഞ്തടി രക്ഷിച്ചു. ഇതിന് പിന്നിലും രാഷ്ട്രീയം ഉണ്ട് എന്നത് തർക്കമില്ലാത്ത വസ്തുതയാണ്. മുൻപ് പറഞ്ഞ രണ്ടു പോസ്റ്റുകളുടെയും പിന്നിൽ  പ്രവർത്തിച്ചവർക്ക് ഒരുതരം മാനസിക പ്രശ്നം ഉണ്ടെന്ന് പറയേണ്ടിവരും. എല്ലാവരാലും പുകഴ്ത്ത പെടുന്ന വ്യക്തികൾ ആയാലും, സംഘടനകൾ ആയാലും, വിശ്വാസമായാലും അതിനെ  മോശമായി ചിത്രീകരിക്കുക എന്നതാണ് ഇവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഇതിനായി അതിൽ എന്തെങ്കിലും നെഗറ്റീവ് ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് കണ്ടെത്തുക യോ, ഇല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യും. നല്ലവരെ മോശക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന ഒരു തരം  സാഡിസ്റ്റ് മനോഭാവമാണിത്.

 ഈ രണ്ട് ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റുകൾക്കും ഉള്ള ഒരു മറുപടിയായി കാണാവുന്നതായിരുന്നു അടുത്ത പോസ്റ്റ്. ഇത് ജപ്പാനിലെ സ്കൂളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വീഡിയോ ആണ്. രക്ഷിതാക്കൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന വീഡിയോ കുട്ടികളുടെ ക്ലാസ്സിൽ കാണിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് തങ്ങളെ വളർത്തുന്നതെന്ന് കുട്ടികൾ ഈ വീഡിയോയിലൂടെ മനസ്സിലാക്കുന്നു. സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും കഠിനമായി ജോലി ചെയ്യുന്നത് കാണുന്ന കുട്ടികൾ ഹൃദയവേദനയോടെ കരയുന്നതും കാണാം. ഇതാണ് തിരിച്ചറിവ്. ഇത് കാണുന്ന ഒരു കുട്ടിയും തന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അവജ്ഞയോടെ  ഒരിക്കലും കാണില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല  അവരെ കൂടുതൽ ബഹുമാനിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും തുടങ്ങുകയും ചെയ്യും. ഓരോ തൊഴിലും മഹത്വമേറിയതാണെന്നും അതിനെ അംഗീകരിക്കണമെന്നും കുട്ടി പഠിക്കുന്നു. അവർ വളരുമ്പോൾ ഒരു തൊഴിലിനോടും അവർക്ക് പുച്ഛം ഉണ്ടാവില്ല. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അവരുടെ കഠിന പ്രയത്നത്തെയും  മനസ്സിലാക്കാൻ കുട്ടികൾക്ക് അവസരം നൽകുന്ന ഈ രീതി മഹത്തരമാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഈ രീതി വന്നെങ്കിൽ എന്ന്‌ അറിയാതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നു. സ്വന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും മക്കളെ അറിയിക്കാതെ, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്തി  മക്കളെ വളർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ് നമ്മൾ. ഫലമോ അവസാനം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്ന നന്ദികെട്ടവരായി മക്കൾ മാറുന്നു. ഇതിനൊരു മാറ്റം വരണം എങ്കിൽ ഈ വിദ്യാഭ്യാസ രീതി ആകെ മാറണം. അച്ഛനും അമ്മയും എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും,എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും കുട്ടികളെ അറിയിക്കണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ അവരെ അംഗീകരിക്കാൻ കുട്ടികൾ തയ്യാറാവു. പക്ഷേ ഇത് ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ ആരംഭിക്കേണ്ടതാണ്. അങ്ങിനെ വളർത്തിയാൽ ഒരു തൊഴിലിനെയും പുച്ഛിക്കാത്ത ഒരു വിശ്വാസത്തെയും അപമാനിക്കാത്ത പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയെ നമുക്ക് കിട്ടും. നമ്മുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അവരിൽ നിന്നും മറയ്ക്കുകയല്ല,മറനീക്കുകയാണ്    വേണ്ടത്. നമ്മൾ വാക്കുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിലും അധികം മനസ്സിലാക്കാൻ അച്ഛനും അമ്മയും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന വീഡിയോകൾ കാണുന്നതിലൂടെ  കുട്ടികൾക്ക് സാധിക്കും. വളരെ ചെറിയ ക്ലാസ് മുതൽ തന്നെ ഇത് തുടങ്ങണം. വലിയ ക്ലാസുകളിൽ ആണ് ആദ്യം കാണിക്കുന്നതെങ്കിൽ കുട്ടികളിൽ മിഥ്യാഭിമാന ബോധം ഉണ്ടായേക്കാം. ഇത് ഗുണത്തേക്കാളധികം ദോഷമായിരിക്കും ചെയ്യുക. എന്നാൽ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തൊഴിലിനെ പറ്റി മനസ്സിലാക്കിയാൽ പിന്നീട് ഇത്തരം അധമ ചിന്തകൾ വരില്ല. ഏതു പ്രൊഫഷനായാലും അതിനെ തുല്യമായി കാണാൻ കുട്ടികൾക്ക് കഴിയും. അധ്യാപകരുടെ സഹകരണം കൂടി ഇതിന് വളരെ അത്യാവശ്യമാണ്. അധ്യാപകർ എല്ലാ തൊഴിലിനെയും തുല്യമായി കാണുന്നു എങ്കിൽ കുട്ടികൾക്കും അതിനു സാധിക്കും. മുണ്ടു മുറുക്കിയുടുത്ത് മക്കൾക്ക് മൊബൈലും മറ്റും വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന ചിലർ. കള്ളത്തരം പറഞ്ഞു അവരിൽ നിന്നും പൈസ വാങ്ങി കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് ലഹരി ഉപയോഗിക്കുകയും മറ്റും ചെയ്യുന്ന ഒരു യുവതലമുറ. ഇനി നമുക്കിത് വേണ്ട. വരുംതലമുറ സത്യം തിരിച്ചറിയട്ടെ. മറ്റുള്ളവരെ ജാതിമത തൊഴിൽ ഭേദമെന്യേ സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും ഇവർക്ക് കഴിയട്ടെ. പക്ഷേ ഇത്തരം തിരിച്ചറിയൽ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരു വിഭാഗം ഇവിടെയുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയക്കാർ. ജനങ്ങൾ  പരസ്പരം പടവെട്ടി പകവീട്ടിയാലേ രാഷ്ട്രീയ ചെന്നായ്ക്കൾക്ക്  ജീവിക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ.  രാഷ്ട്രീയത്തെ മാറ്റിനിർത്തി പൊതുജനങ്ങൾ ഒന്നായി നിൽക്കണം അപ്പോഴേ സമാധാനവും സന്തോഷവും നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ടാകൂ. എന്തിനാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെയും തൊഴിലിന്റെയും ജാതിമതത്തിന്റെയും പേരിൽ പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നത്? ഇതുകൊണ്ട് എന്ത് നേട്ടമാണ് നമുക്ക് ഉണ്ടാകുന്നത്? ഒന്നുമില്ല.നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം. പക്ഷേ ആ നഷ്ടങ്ങൾ സ്വന്തംനേട്ടങ്ങൾ ആക്കാൻ രാഷ്ട്രീയക്കാർ ശ്രമിക്കും. അതിനുള്ള അവസരം അവർക്ക് കൊടുക്കരുത്. ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടെതായ മതവിശ്വാസങ്ങളും ഈശ്വര വിശ്വാസങ്ങളും ഉണ്ട്. മറ്റൊരാളുടെ വിശ്വാസത്തെ എന്തിനാണ് ആക്രമിക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് പുച്ഛിക്കുന്നത്? വിശ്വാസങ്ങളിൽ ഉള്ള വ്യത്യാസം മനുഷ്യത്വത്തെ, മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തെ ബാധിക്കരുത്. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാം, വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാം.

 വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം.....

 

ഹർ ഖർ കി കഹാനി - അഥവാ കുടുംബപുരാണം

 കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഞാൻ പനി പിടിച്ച് കിടപ്പിലായി. വീട്ടിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് അസുഖം വരുന്നത് ആർക്കും ഇഷ്ടമല്ല. പണ്ട് ഞാനും അങ്ങനെയായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് ഒരു അസുഖവും വരാൻ പാടില്ല. വന്നാൽ പിന്നെ വീടിന്റെ താളം ആകെ തെറ്റും. കാര്യങ്ങൾ കീഴ് മേൽ മറിയും. അക്കാലത്ത് അമ്മ മാസത്തിൽ മൂന്ന് ദിവസം അടുക്കളയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അന്ന് അച്ഛനും ചേച്ചിയും കൂടി മാനേജ് ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ കാള കളിച്ചു നടന്ന എന്നെ നോക്കി( ദയവായി കാളകൾ പരിഭവിക്കരുത്.  ഇതൊരു ലോക്കൽ   ഫ്രെയ്സ് ആയി പരിഗണിക്കണം) അടുക്കളപ്പുറത്തുനിന്ന് അമ്മയും ചേച്ചിയും കൂടി ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അതെന്റെ അടുക്കളപ്രവേശത്തിനാണ്  എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ തകർന്ന ഹൃദയത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കി. അച്ഛൻ എല്ലാം ഏറ്റെടുത്ത് ചെയ്യുമ്പോൾ പിന്നെ എനിക്ക് കയ്യാളായി കൂടെ നിന്നാൽ മതി. അച്ഛൻ എന്തുണ്ടാക്കിയാലും നല്ല സ്വാദ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞു ഒപ്പം കൂടി, എന്നാൽ പണിയിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു നിൽക്കാൻ ഞാൻ മിടുക്കിയായി. ഒരു മാസത്തേക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന വെളിച്ചെണ്ണയും മറ്റും അച്ഛൻ ആ മൂന്നു ദിവസം കൊണ്ട് ക്ലീനാക്കും. പിന്നെ സ്വാദ് കുറയില്ലല്ലോ. പക്ഷേ അച്ഛൻ മറ്റെന്തെങ്കിലും ആവശ്യത്തിനായി പുറത്തുപോയാൽ എന്റെ കാര്യം കട്ടപ്പൊക. നിർദ്ദേശങ്ങളും രീതികളും പറഞ്ഞ അമ്മ അടുക്കളപ്പുറത്ത് ഉണ്ടായാലും ഞാൻ തന്നെ ചെയ്യണ്ടേ. "ഇടൂ  കുടുക്കേ, ചോറും കറിയും" എന്നു പറയുന്നമട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കിത്തരുന്ന ഗ്യാസും കുക്കറും ഒന്നുമില്ല.  വിറക് ഊതി കത്തിക്കണം. ഊതി ഊതി കണ്ണ്  നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ  പുകയ്ക്കകത്ത് ആയിരിക്കും ഞാൻ. അതിനിടയിൽ "അടുപ്പിൽ അല്പം മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച് തീപ്പെട്ടി കത്തിച്ചിട് " തുടങ്ങിയ അമ്മയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കേൾക്കാം. ആകെ ദേഷ്യം വന്നു കരയുമ്പോൾ എന്നാൽ കഞ്ഞി വെച്ചാൽ മതി എന്നാവും അമ്മ. കൂടെ പപ്പടവും ഉപ്പിലിട്ടതും ഒരു മെഴുക്കുപുരട്ടിയും മതിയല്ലോ. ഈ പുകയ്ക്കിടയിലും എന്നെ കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ മുഖം കാണാം.😡 അന്ന് പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഇവർ രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരുമിക്കുന്നത് എന്നെ അടുക്കളയിൽ  കയറ്റാൻ ആണോ എന്ന്. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരെ ഉള്ളെങ്കിലുംപരസ്പരം ഭയങ്കര സ്നേഹമാണ്- ഈ കീരിയും പാമ്പും പോലെ. ഈ വഴക്കു കാരണം ഞങ്ങൾക്ക് ഒരേ വലിപ്പത്തിലുള്ള ക്ലാസിലായിരുന്നു ചായ തന്നിരുന്നത്. അപ്പോൾ ചേച്ചി പറയും അമ്മ കുറച്ചു കൂടുതൽ ചേച്ചിയുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഒഴിച്ചു എന്ന്. ഉടനെ എനിക്ക് ആ ഗ്ലാസ് വേണം. പിന്നെ അതിന്റെ പിന്നാലെയായി. അതുപോലെ മുതിർന്നവരുടെ മേൽ കാലുകൊണ്ടാൽ അവരെ തൊട്ടു തലയിൽ വയ്ക്കണം. ഞാൻ നടക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി സ്വന്തം കാൽ നീട്ടും. എന്റെ കാൽ ചേച്ചിയുടെ കാലിൽ കൊള്ളും. അപ്പോൾ തൊട്ടു തലയിൽ വയ്ക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ ചേച്ചി ഓടും. ദോഷം മാറാൻ പിന്നാലെ ഞാനും- എന്നിട്ടും എന്നും ഞാൻ ചട്ടമ്പി എന്ന പഴി കേട്ടു  - ചേച്ചി പാവവും ( സത്യത്തിൽ ചേച്ചി പാവമാണ് ഇന്നും അതെ) ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു അകന്ന ബന്ധമായിരുന്നു എനിക്ക് അടുക്കളയുമായി ഉണ്ടായിരുന്നത്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഡൽഹിയിൽ ചെന്നപ്പോഴാണ് സത്യത്തിൽ എല്ലാം പഠിച്ചത്. നല്ല സുഹൃത്തുക്കളും അയൽക്കാരും പിന്നെ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്നത് കഴിച്ച് ഭർത്താവും  അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനിയനും എന്നെ ഏറെ സഹായിച്ചു. 🤭ഇന്ന് കറ തീർന്ന  ഒരു കറിക്കാരിയാണ് എന്ന് ധൈര്യപൂർവ്വം പതുക്കെ പറയാം 😍

 അങ്ങനെ കേരളത്തിന് പുറത്തെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച് തിരുവനന്തപുരത്ത് താമസമാക്കിയതോടെയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരേട്  ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരിക്കൽ ബാത്റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങവേ കാല് തെന്നി വീണ് കൈയ്യൊടിഞ്ഞു. വീണ സ്ഥലത്ത് തന്നെ കരഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. വീട്ടിലാണെങ്കിൽ ആരുമില്ല. ഭർത്താവ് കോടതിയിൽ പോയി. ഭാഗ്യത്തിന് എന്തോ ചോദിച്ചെത്തിയ  അയൽപക്കത്തെ വിജയയോട് വിവരം പറഞ്ഞു ഒരു വിധത്തിൽ ഡ്രസ്സ് മാറി ഒരു ദുപ്പട്ട കൈത്താങ്ങായി കെട്ടി ആസ്പത്രിയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ഒരു ഓട്ടോയിൽ പോയി. പോകും വഴി ഭർത്താവിനോട് വിവരം പറഞ്ഞു. "പോയി വാ "എന്ന ആശിർവാദം കിട്ടി. ചെന്നപ്പോൾ കൈ ഒടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടു.എന്നാൽ ഈ വിവരം കൂടി പറയാം. ചിലപ്പോൾ ഒരു സിമ്പതി കിട്ടിയാലോ. വീണ്ടും വിളിച്ചു."സാരമില്ല.ഞാൻ കുറച്ച് താമസിക്കും.നിന്നാൽ വരുമ്പോൾ നിന്നെയും കൂട്ടാം " തീർന്നു. അടുത്ത ഓട്ടോയിൽ വീട്ടിലേക്ക്. വലത്തെ കൈയായിരുന്നു പ്ലാസ്റ്ററിൽ കിടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. ഭർത്താവിൽ നിന്നും സിംപതിയും ഇംപതിയും  മാത്രമല്ല അടുക്കള സഹായവും കിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി. ഞാൻ വിടുമോ? വല്ലഭന് പുല്ലുമായുധം എന്ന മട്ടിൽ എന്റെ ഇടതുകൈ ഞാൻ സേവന വിദഗ്ധമാക്കി. വല്ലപ്പോഴും വെറുതെ ഒരു സഹായത്തിന് പ്ലാസ്റ്ററിനുള്ളിലെ വിരലുകൾ ഉപയോഗിച്ചു. അത്രമാത്രം. പിന്നീട് ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതാ വരുന്നു ഡെങ്കി. വീണി തല്ലോ കിടക്കുന്നു ധരണിയിൽ എന്ന മട്ടിലാണ് ശക്തിയും ബോധവും ഒക്കെ പോയ എന്റെ അവസ്ഥ . ഈ പനിപിടിച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടം കട്ടൻ കാപ്പി കുടിക്കാനാവും. അടുക്കളയിൽ എനിക്ക് അസുഖം വന്നതിൽ ദേഷ്യം വന്ന്  എന്തൊക്കെയോ പറയുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് ഒരു കട്ടൻ കാപ്പി ചോദിച്ചു. ഒരു പൂ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഒരു പൂക്കാലം തരും എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ ദാ വരുന്നു ഹോർലിക്സും പഞ്ചസാരയും ഒക്കെ ഇട്ട കൊഴുത്ത പാൽ.എനിക്ക് പാൽ വേണ്ട ഛർദ്ദിക്കും  എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. രോഗമെല്ലാം മാറ്റി എന്നെ വേഗം പ്രവർത്തി മണ്ഡലത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള നീക്കമാണ്.  അസുഖത്തിൽ സുഖിച്ചു കിടക്കാനുള്ള എന്റെ ശ്രമമാണ് ഈ കട്ടൻ കാപ്പി ആവശ്യം എന്നാണ് ന്യായീകരണം. അത് കഴിയുമ്പോൾ ദോശ സാമ്പാർ ചോറ്, ഭക്ഷണം മുന്നിലേക്ക് ഒഴുകുകയാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്ത്രീ ഇവിടെ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അറിയാതെ പ്രാർത്ഥിച്ചു പോയി. ഒരുവിധത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നാൽ എന്നെ ഓടിക്കും ഇവിടെങ്ങാനും വീണിട്ട് വേണം നടുഒടിയാൽ എന്ന് പറഞ്ഞ്. ആ ഒരാഴ്ച കാലവും തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് ഞാൻ ധൈര്യത്തോടെ നിവർന്നു. എന്റെ വീഴ്ചകാലം കഴിഞ്ഞു എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. അടുത്തത്  ഭർത്താവിന്റെ കുടുംബത്തിൽ വെച്ചായിരുന്നു. ഇപ്രാവശ്യം ഇടത്തെ കാലിനായിരുന്നു സർജറി. അവിടെ ധാരാളം ആളുകൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ശരിക്കും വിശ്രമജീവിതം സുഖിച്ചു. ഒരു വീൽചെയർ വേണമെന്ന എന്റെ ദയനീയ അഭ്യർത്ഥന ഇപ്രാവശ്യം വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് കൂടാതെ മാനിക്കപ്പെട്ടു- (അനിയനും അനിയത്തിയും എല്ലാം എന്റെ സപ്പോർട്ട് ആയി കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു ) അങ്ങനെ വീൽചെയറിൽ ഊരു ചുറ്റി ഞാനെത്താത്ത ഒരു സ്ഥലം ഇല്ലെന്നായി. നാലുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നടപ്പ് വീണ്ടും സ്വന്തം കാലിൽ. അപ്പോഴാണ് ദാ ഈ പനി. ഈ പനിക്കിടക്കയിൽ കിടന്നപ്പോഴാണ് ഓർമ്മകൾ എല്ലാം വന്നെന്നെ പൊതിഞ്ഞത്. പനി തോന്നിയപ്പോൾ തനിയെ ആശുപത്രിയിൽ പോയി മരുന്നുവാങ്ങി വന്നു. പിന്നെ ദിവസവും കഞ്ഞിയും കാപ്പിയും എല്ലാം രാവിലെ ഉണ്ടാക്കി പോയി കിടക്കും. സ്നേഹസമ്പന്നൻ ആയതുകൊണ്ട് നിന്റെ കൂടെ ഞാനും എന്നു പറഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും കൂടി കഞ്ഞി കുടിക്കും. എന്റെ പനി മാറുംമുമ്പേ അദ്ദേഹത്തിനും പനി. പക്ഷേ അവിടെ വരുന്ന പനി, ചുമ, ക്ഷീണം ഇതെല്ലാം ഏറെ വ്യത്യാസമുള്ളതാണ്. എന്തോ വലിയ അസുഖം വന്നതുപോലെയുള്ള നടപ്പാണ്. വീണ്ടും ഞാൻ അടുക്കളയിൽ. സ്വന്തം കാര്യവും ഒപ്പം ഭർത്താവിനും ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം. ദോശ മതി, സാമ്പാർ വേണ്ട, ചട്ടിണി അരച്ചാൽ മതി. കൂടെ" നിനക്ക് പറ്റുമോ" എന്നൊരു ചോദ്യം. ഭഗവാനെ!മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. 

 ഇനി ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞത് നമ്മുടെ പെൺമക്കൾ, ഭർത്താക്കന്മാർ അടുക്കളയിൽ കയറുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്ന പരാതികൾ ഓർത്താണ്. ഞങ്ങളുടെ കാലത്തെ മിക്ക സ്ത്രീകളുടെയും മാത്രമല്ല ഇക്കാലത്തെ പല സ്ത്രീകളുടെയും കഥയാണിത്. അടുക്കളയിൽ കയറുന്ന പുരുഷന്മാർ വളരെ കുറവ്. അത് സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്യുന്നവർ അതിലും കുറവ്. അതുകൊണ്ട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി തരുന്ന നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ഭാര്യക്ക് മാസത്തിൽ രണ്ട് ദിവസം അവധി കൊടുത്തുകൂടെ? രണ്ടാം ശനിയാഴ്ചയും നാലാം ശനിയാഴ്ചയും ( ബാങ്ക് അവധി പോലെ ) പുരുഷന്മാർ അടുക്കളയിൽ കയറട്ടെ. അങ്ങനെയായാൽ ഒരു അത്യാവശ്യഘട്ടം വരുമ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ടാതെ അടുക്കള കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻപറ്റും. ഭാര്യമാർക്ക് ഇടയ്ക്കൊരു വിശ്രമവും. ഈ ജീവിത സായാഹ്നത്തിൽ ഒരു പനി കിടക്കയിലാണ് എനിക്കിത് തോന്നിയത് എന്നത് എന്റെ സമയദോഷം. അല്ലെങ്കിൽ മുമ്പ് തന്നെ 2-4 ശനിയാഴ്ചകളെ പ്രാക്ടിക്കൽ ആക്കിയേനെ. ( ഞാനീ വിവരം എന്റെ മകളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വാ പൊത്തി ചിരിക്കുന്നു "പാവം അച്ഛൻ "🤗. നിന്റെ ഭർത്താവും ഇങ്ങനെയാവട്ടെ എന്താ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് പറ്റില്ല😉 എന്നായി അവൾ. അതെ എല്ലാം കുട്ടികൾക്കും അവരുടെ അച്ഛൻ സ്നേഹസമ്പന്നൻ ആണ്. പക്ഷേ ഭർത്താവ്... No... Way...)

സ്നേഹത്തോടെ.......